Gisteren heb ik mijn langverwachte ringdebuut gemaakt. Al een aantal jaar wilde ik een keer naar de roemruchte Nordschleife, maar telkens kwam het er niet van.
Nadat American Sunday in Zandvoort voor mij eerder dit jaar in het water viel, moest het er nu maar eens van komen. M'n Mustang heeft zich tijdens diverse circuit uitstapjes inmiddels betrouwbaar bewezen, en donderdag de 30e beloofde een rustige maar droge dag op de Ring te worden.
Dus om half acht 's morgens het ouwe beesie maar eens aangezwengeld en richting Nürburg vertrokken. Het was koud, grauw, en het dreigende wolkendek beloofde niet veel goeds voor de komende dag. Gelukkig bleef het slechte weer beperkt tot een paar spetters, en kwam voorbij Mochengladbach de zon zelfs te voorschijn op de opvallend lege autobahn. De rit van 215km voorliep voorspoedig, waardoor ik de route via de A73, 61 en 257 om half tien al bijna had voltooid. Nadat ik in Adenau de tank van de Mustang volgooi met 102 octaan Aral benzine, volgens de laatste 6 bochtige kilometers naar de ingang van de Nordschleife.
Als ik aankom is er zowaar nog plek op de kleine parking. Ik maak een rondje over het terrein om de bonte verzameling auto's en ringfanaten te bekijken. De fans komen overduidelijk van heinde en verre om de Ring met een bezoek te eren, gezien de vele verschillende kentekenplaten. Ook de variëteit aan auto's is enorm. Meer hele dikke BMW's, Audi's en Porsches dan 14% lease bakkies in een Nederlandse ochtendspits. Tal van hot hatches, al dan niet verbouwd voor 'ringdienst'. Maar ook dikke US-cars, Japanse supercars, en exclusieve Italiaanse bolides.
Tijdens mijn rondje langs de Ring-taxi, Devils Diner en het Ring kantoortje, loop ik Alexander van het Nurburgring forum tegen het lijf. We maken een praatje, en binnen een paar minuten zit ik als passagier in zijn witte Civic voor het online beloofde meerij rondje.
Het worden zelfs twee rondjes. En ik ben danig onder de indruk van zowel het listig slingerende asfaltlint, de snelheid van de kleine Civic, en niet in de laatste plaats de stuurkunsten van Alexander. Als ex-motorcoureur ben ik wel wat gewend, maar 'godnondeju' dit gaat toch wel hard! Met de stevige hoogteverschillen en de vele blinde bochten lijkt de ring te veranderen in een hele pittige achtbaan van 20km. Ik geniet volop van de rit, maar realiseer me ook dat het heel snel, heel fout kan gaan op de ring.
Als we na twee enerverende rondes terugkeren op de parking blijkt één van Alexanders Civic maatjes een paar honderd meter voorbij de slagboom gestrand met een gebroken aandrijfas. Na kort overleg mag de auto opgehaald (teruggeduwd?) worden en neem afscheid van Alexander. Bij deze nogmaals bedankt voor een memorabele ervaring!
Rond elf uur is het zover. Ik heb een kaartje gekocht, alle los spullen veilig opgeborgen in de kofferbak, motorkap vergrendeling afgeplakt; rijden maar! Ik doe het relatief rustig aan. Blinde bochten worden met de nodige acht benaderd en alleen op de overzichtelijke stukken gaat het gas er vol op. Het is voor mijn idee vrij rustig op de baan. De laagvliegers die in mijn achteruitkijkspiegel opduiken krijgen ruim baan. Na een paar kilometer kom ik op een Rent4Ring Swift uit waarvan de bestuurder de weg op de Ring redelijk kent. In de bochten loopt hij wat uit, maar ik haal hem eenvoudig weer bij zodra er een recht stuk asfalt in zicht is. De rest van de ronde blijft de Swift in mijn vizier en voor ik het weet zit mijn rondje Ring er op.
Ik parkeer de auto en terwijl ik terugloop naar de circuit ingang sta ik in dubio. Zal ik nog een rondje doen? Ik heb ervan genoten en de Mustang geeft geen kik, dus ik wil wel. Toch besluit ik het voor deze keer bij één rondje te laten. Alles is nog heel, het was hartstikke leuk, en ik kan zonder problemen naar huis. Ik maak nog een rondje over de parking en schiet wat foto's voordat ik met de Mustang richting Breidscheid rij voor een degelijke Duitse bratwurst mit pommes, en uitzicht op de Ring.
Rond kwart over twaalf vertrek ik vanuit een zonnig Breidscheid richting huis. Halverwege de rit, net als ik me bedenk dat de 47-jaar oude Mustang het toch maar mooi allemaal kan, verschijnt er witte rook achter de auto. De temperatuur van de koelvloeistof loopt op en noodgedwongen zoek ik de eerste de beste afrit op. Deze laat gelukkig niet lang op zich wachten. Terwijl er flinke stoomwolken uit de grille en motorkap opstuigen parkeer ik de Mustang op een kleine parkeerplaats net buiten Millendorf. Eén blik in de motorruimte levert de boosdoener op. Eén van de koelslangen van de kachelventilator is over een centimeter of 7 opengescheurd en heeft de hele motorruimte rijkelijk van koelvloeistof voorzien.
Een half uur afkoelen, 15 minuten McGyveren, en een volle gieter kraanwater later is het koelcircuit minus verwarming weer intact. De motor start, loopt, klinkt en presteert als vanouds. De temperatuur blijft ouderwets koel zodat de laatste 108km zonder verdere avonturen verlopen.
