Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bijna alles is bespreekbaar. Hou het netjes!
cenobyte
Berichten: 38
Lid geworden op: ma 09 aug, 2010 07:18

Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door cenobyte »

Tien jaar geleden heb ik me hier aangemeld om wat vragen over een Mustang te stellen die mijn vrouw Marion en ik hadden gehuurd voor een roadtrip aan de westkust van Amerika. Een paar mensen vroegen of er een reisverslag was en dat hebben we inderdaad 8)

Hier volgt het eerste deel:

Marion & Mario's USA-dagboek / reisverslag westcoast USA 2010


Donderdag 2 september 2010: vlucht en aankomst in The USA

Het vertrek met KLM verloopt niet al te soepeltjes: de regels zijn in maart dit jaar veranderd; het maximum gewicht is nu 23 kilo per koffer, in plaats van 23 kilo per persoon. Vanwege de beperkte ruimte in de kofferbak van onze gehuurde Mustang hebben we 1 grote koffer voor ons tweeën mee in plaats van onze reguliere twee kleinere koffers, die niet hadden gepast. Omdat onze gloednieuwe koffer bijna 30 kilo weegt moeten we 100 euro bijbetalen... De zitplaatsen in het vliegtuig zijn krapper dan ooit en na aankomst moet er veel worden gewacht: om door de douane te mogen, bij de pasoortcontrole (er moeten vingerafdrukken van alle vingers en een iris-scan worden gemaakt) en tenslotte bij Hertz op de Mustang convertible. We houden tijdens het wachten onze vingers gekruist: hopelijk wordt het geen Sebring! Maar nee: uiteindelijk krijgen we de sleutels van een fraaie 2009 Mustang V6 convertible in onze handen gedrukt. En als we dan eindelijk in onze riante hotelkamer arriveren en neerstrijken op het zachte, rijkelijk met kussens bedeelde King-size bed, is er veel goedgemaakt. Tijdens het diner in het hotelrestaurant beginnen onze ogen rond een uur of zes dicht te vallen en willen ze niet meer open. Om zeven uur gaan we dus maar naar bed en we slapen het klokje bijna rond op het heerlijke bed.

Vrijdag 3 september: Los Angeles

Om drie uur 's ochtends zijn we al wakker, maar we proberen toch maar wat door te slapen tot een uurtje of zes. We genieten van een heerlijk ontbijt in het hotel en rijden dan naar Rodeo Drive, waar we veel dure merkwinkels en dito auto's spotten. Daarna volgt een wandeling over Hollywood Boulevard met de beroemde Walk of Fame en een lunch bij Hooters. Vervolgens besluiten we de tattooshop High Voltage (bekend van de real-life-soap L.A. Ink) te bezoeken waar we met onze neus in de boter vallen als Kat von D. herself juist op dat moment in de zaak is en bereid is te poseren voor een fotootje. Het voelt even alsof we zelf in de soap zitten. Met een 'surreal feeling' rijden we via Beverly Hills naar de bekende Hollywood letters. We sluiten de dag af in Santa Monica. We dineren bij een Franse bistro in de autovrije 'Third Promenade'. Tegen de avond is het aardig afgekoeld dus we zijn blij met een plekje onder de 'heater', waar we genieten van een heerlijke pannenkoek.

Zaterdag 4 september: Venice Beach & San Diego

We staan om half zeven op. Na het ontbijt rijden we naar Venice Beach. Als we daar aankomen zien we overal politie-auto's en het strand is afgezet met de bekende gele plastic linten (L.A. Police Department: do not cross). Uit navraag bij een van de agenten blijkt dat er een bommelding is gedaan. Na een paar minuten heeft de explosieven-ophaaldienst de kust (letterlijk) weer veilig gemaakt en kunnen we alsnog een kijkje nemen op het beroemde 'Baywatch'-strand. Een dikke mist belemmert echter ons uitzicht en afgezien van enkele kleurige 'lifeguard-posts' herinnert niets ons aan de tropische taferelen die zich hier afspeelden in de televisieserie, als we ons proberen voor te stellen hoe Pamela Anderson hier in haar gloriedagen, gehuld in het bekende rode badpak, over het strand huppelde. We drinken een koffie op een gezellig terrasje en we wandelen over de lange boulevard die is bezaaid met winkeltjes en straatartiesten. We stoppen even bij het 'skatepark'. Dit stuk van de boulevard is het domein van jongeren die met duizelingwekkende snelheid op hun skateboards door de 'half pipes' razen. Het is een indrukwekkend schouwspel en er zijn dan ook evenveel toeschouwers als skaters te vinden. Na een paar uurtjes op Venice Beach stappen we weer in onze Ford Mustang Convertible en rijden we dakloos naar San Diego, waar ons volgende hotel wacht. We komen langs een Ferrari/Maserati showroom waar we even een kijkje nemen en we halen broodjes bij de plaatselijke supermarkt, die we in de auto opeten onder een boom naast de kant van de weg. We vervolgen onze reis waarbij we Laguna Beach, Newport Bay en het drukke en gezellige Huntington Beach passeren. Na een vrij lange rit arriveren we in San Diego en nemen we een verfrissende duik in het hotelzwembadje. Tegen de avond wandelen we naar San Diego downtown, waar we dineren op het terras van 'Cora's Marble Room' in de 'Gaslamp Quarter'. De bediening vindt hier plaats door jonge meisjes in sexy lingerie en korsetpakjes. We eten een lekkere biefstuk en als toetje nemen we een chocolate brownie en cinnamon dolce latte bij de Starbucks even verderop. Het is ontzettend druk in dit gedeelte van de stad; er lopen veel mensen over straat en er rijden aparte auto's voorbij. Overal zijn leuke terrasjes te vinden en hier en daar klinkt muziek, wat voor een gezellige, levendige sfeer zorgt. Als we terug naar ons hotel wandelen, zien we veel zwervers op straat liggen slapen. Wat is het oneerlijk verdeeld in de wereld; wij kruipen in een heerlijk bedje in onze hotelkamer, die van alle gemakken is voorzien. Op zo'n moment realiseer je je hoe goed je het getroffen hebt en zou je willen dat dat voor iedereen geldt.

Zondag 5 september: Palm Springs

Voordat we San Diego weer verlaten willen we een kijkje nemen bij 'Point Loma', een uitzichtpunt wat over heel de stad en de haven uitkijkt. De weg erheen is echter gesloten, waarschijnlijk doordat er in de haven een dikke mist hangt die het zicht ontneemt. We hebben van San Diego dus helaas niet echt veel kunnen zien, maar de volgende bestemming wacht; we vervolgen onze reis, die ons nu naar Palm Springs brengt. Na een erg mooie route binnendoor, een koffiestop in een typisch Amerikaans eettentje en een lekkere lunch bij het gezellige 'Mimi's Cafe' arriveren we na een rit van zo'n zes uur in Palm Springs, waar de temperatuur tot 43 graden is opgelopen! Een ongelooflijk verschil met de 18 graden waarmee we vanochtend San Diego verlieten. Palm Springs is adembenemend mooi, als een oase in de woestijn met ontelbaar veel palmbomen, zoals de naam al doet vermoeden. Het valt ons op dat hier ontzettend veel autozaken gevestigd zijn, veelal de luxere en duurdere merken. Verder kun je zien dat het een vrij nieuwe stad is; de gebouwen hebben allemaal dezelfde stijl en alles straalt luxe uit. We begrijpen waarom veel gepensioneerde sterren hier een huis hebben. Nadat we ons in ons hotel even hebben opgefrist rijden we naar de voet van een berg, waar we op de 'Aerial Tramway' stappen; een kabelbaan die ons dwars door verschillende woestijnzones tot op zo'n 2600 meter hoogte brengt, vanwaar we een schitterend uitzicht hebben over Palm Springs en de Coachella Vallei. Er gaan zo'n 80 personen in een tram en bij het instappen staat een aantal mensen te dringen en te ruziën om een plekje bij het open raampje te bemachtigen. Als we echter omhoog gaan begint de vloer te draaien, waardoor iedereen zicht op alle kanten heeft en een plekje bij het open raam krijgt. Als de tram dan ook nog begint te schommelen elke keer als hij een van de vijf masten passeert, is de hectiek compleet en een luid gegil en gelach barst los. Er zijn meer mensen die het eng vinden; een vrouw naast me klampt zich angstvallig vast aan de reling, wat vrijwel nutteloos is omdat deze met de vloer meedraait. 'I can't believe you are making pictures!' zegt ze met een bange blik in haar ogen. Ik denk bij mezelf: als de kabel breekt maakt het weinig verschil of je de reling of een fotocamera vasthoudt, maar ik wil haar niet nog angstiger maken, dus ik lach en houd m'n mond. ;-) De 'thrill-ride' omhoog duurt zo'n 10 minuten. Boven, waar we ons opeens in een dennenwoud bevinden, is het een aardig stukje koeler en dat is een aangename verrassing.
Als we weer beneden zijn rijden we naar Desert Hills Outlet Center, waar we een kleine koffer kopen voor ons bagage-probleem; we willen op de terugreis niet weer bijbetalen voor overbagage. Na een verfrissende douche in het hotel dineren we op z'n Italiaans bij Pasta Al Dente. Dit keer zitten we niet onder de heater, maar onder een ingenieus systeem wat een fijne waternevel verspreidt ter verkoeling. Het wordt ons duidelijk dat dit een reis van tegenstellingen is.

Maandag 6 september: Joshua Tree National Park & Scottsdale

Rond half tien vertrekken we vanuit Palm Springs om via Joshua Tree National Park naar onze eerste stop in Arizona te rijden. Bij de ingang van het Joshua Tree Park kopen we een pas die ons onbeperkt toegang tot alle National Parks verschaft. Vanwege de hitte rijden we in een vrij hoog tempo door het mooie park met bergen, een cactustuin en natuurlijk de bijzondere bomen waar het park haar naam aan dankt. Hier en daar maken we een korte fotostop. We lunchen onderweg bij MacDonalds, waarna we de lange rit met het cabriodak erop en de airco aan vervolgen, omdat dat een stuk koeler is. Als we eindelijk in Scottsdale arriveren kunnen we ons volgende hotel niet zo gemakkelijk vinden. We duiken bij Starbucks binnen om de weg te vragen en drinken meteen een dolce latte. Even later hebben we ons volgende overnachtingsadresje gevonden en checken we in bij het hotel waar we de komende twee nachten zullen verblijven. Ook hier is het rond de 43 graden, dus we nemen een duik in het zwembad om even af te koelen. Het water is zelfs om 8 uur 's avonds nog warm. Niet alleen het water in het zwembad is warm, uit de douche in onze kamer komt alleen maar heet water. Bij een temperatuur van boven de 40 graden is dit geen pretje, dus de enige manier om ons te kunnen wassen is om het bad vol te laten lopen en het water af te laten koelen. Het duurt zo lang voordat het water op temperatuur is, dat we niet meer gaan dineren. We eten wat koekjes die we een paar dagen eerder in de supermarkt gekocht hebben en duiken (oververhit) ons bed in.

Dinsdag 7 september: Phoenix & Chandler

Vandaag hebben we afgesproken met Debi en Duane, die we hebben leren kennen via internet en die in het plaatsje Chandler in Arizona wonen. Debi heeft een eBay-shop in scrapbookmaterialen en nadat mijn vrouw een aantal keren iets bij haar had gekocht, is er een email-vriendschap ontstaan die al een jaar of vijf voortduurt. Toen we Debi dus een half jaartje geleden mailden dat we een rondreis in de States zouden gaan maken waarbij we ook Arizona zouden bezoeken, was Debi's reactie meteen: 'Wow, how fun, you MUST come visit us!' Aangezien we volgens ons reisschema twee nachten in Scottsdale (vlakbij Chandler) zullen verblijven en we in deze omgeving toch geen 'must do's' hebben, hebben we via email afgesproken om deze dag met elkaar door te brengen.

We ontmoeten elkaar in de Phoenix Zoo; Debi is een dierenliefhebber en heeft een lidmaatschap van de dierentuin waardoor ze er zo vaak heen kan als ze wil en is er dan ook vaak te vinden met haar kleinkinderen. We hebben afgesproken onder de 'World sign' voor de ingang van de Zoo. Als we aan komen rijden en onze auto parkeren, zien we haar al onder de grote wereldbol zitten wachten; mijn vrouw herkent haar van de foto's uit haar emails. Ik kan het meteen goed vinden met haar man Duane. Aangezien we beiden autoliefhebber zijn hebben we meteen een favoriet gespreksonderwerp. Duane is liefhebber van Packard. Het is pas 9 uur als we de dierentuin ingaan, maar het is al ontzettend warm. Het is erg rustig in de Zoo; hier en daar lijkt het alsof we de enige bezoekers zijn en lijken we de hele dierentuin voor onszelf te hebben. We wandelen even rond en stappen dan in een treintje wat ons door de dierentuin rijdt. Debi kent de bestuurster; een hele leuke vrouw. Haar naam is Linda, maar haar artiestennaam is Sheena. En artieste is ze; ze vertelt onderweg leuke dingen over de dieren en ze zingt leuke liedjes, wat voor een goede sfeer zorgt; iedereen in het treintje zingt mee. Sheena heeft echt plezier in haar werk. Ze maakt ook nog een foto van ons vieren in het treintje. Na een aantal uurtjes in de Zoo gaan we lunchen bij Red Robin, een restaurant met heerlijke gourmet-burgers.

Vervolgens volgen we Debi en Duane naar Chandler, een voorstadje van Phoenix, waar de familie Gunn woont. Debi en Duane hebben zes kinderen, waarvan de drie jongste nog bij hen wonen. Eerst krijgen we een kort rondleiding door hun huis, wat op zich al een belevenis is. Het is een verzameling van verzamelingen; van Debi's Barbies ("I've got over 700!") die door het hele huis uitgestald staan, tot een collectie pluchen dierenmagneetjes uit de Zoo waar we vanochtend zijn geweest. De gezellige keuken staat vol met koeienbeeldjes en snuisterijen met koeienvlekken. Er hangen gevlekte gordijntjes voor de ramen en ook de stoelkussens zijn door Debi in hetzelfde zwart-wit koeienmotiefje gemaakt. In een kamertje naast de keuken staat de voorraad spullen voor Debi's eBay-shop en op planken aan de muur staat een verzameling peper-en zoutstelletjes die van haar moeder is geweest uitgestald. Dan volgen we Debi de trap op naar boven, waar een fotocollectie van alle jaarfoto's van haar zes kinderen aan de wand prijkt. Het is een bonte verzameling van verschillende lijstjes, met daarin de foto's van de kinderen op chronologische volgorde. Elk kind heeft z'n eigen rij van zo'n 20 foto's, die de wand boven de trap siert. Omdat deze wand niet lang genoeg is, gaan de 6 rijen met foto's om de hoek verder.

Dan maken we kennis met de huisdieren van de familie Gunn; ook dit zou je een verzameling kunnen noemen. Zoals Debi zelf al zei: 'after our visit to the zoo, you can see our own mini-zoo'. In de woonkamer staat een aquarium met zo'n 20 vissen, de keuken is het domein van Misty het konijn, de katten Hercules en Wolverine volgen ons overal tijdens de rondleiding door het huis (poes Xena is helaas onlangs overleden) en als we de tuin ingaan maken we kennis met een paar heel opmerkelijke huisdieren: Mark, Maddy en Muddy. Dit zijn grote landschildpadden die alleen in dit warme, droge klimaat leven. Als Duane ze hun diner voorschotelt (knapperige sla, die met smakkende geluiden wordt opgegeten), vertelt hij dat de tortouise die we eerder die dag in de Zoo zagen, maar liefst 150 jaar oud is. Hun eigen tortouise Mark, de grootste van de drie, pastte in z'n hand toen hij hem kocht en is nu zo groot als een beagle; deze dieren blijven heel hun leven groeien.

Ook Duane is een verzamelaar; dat blijkt als we in z'n garage komen, waar naast z'n twee oude Packards (een automerk wat niet meer bestaat), een hoop auto-onderdelen, nummerplaten, wieldoppen en gereedschap (5 gereedsschapskisten vol en overal nog losse rommel) te vinden is. Trots rijdt hij eerst z'n volledig gerestaureerde Packard Clipper uit 1955 naar buiten, waarin we met hem een ritje maken. Het voelt fantastisch om in een auto te stappen die je alleen kent van Amerikaanse foto's uit de vijftiger jaren. Alsof Marylin Monroe elk moment tevoorschijn kan komen. De auto ziet er ook van binnen puntgaaf uit en de geur in de auto brengt me onmiddellijk terug naar vroeger; op een of andere manier doet het me denken aan opa's Volkswagen Kever! Na het ritje in de 55'er stappen we in een auto die zelfs nog 15 jaar ouder is: een Packard One Twenty uit 1940! Duane glundert als hij in z'n auto's rijdt; je ziet dat dit z'n passie is. Het is geweldig dat hij dit met ons wil delen.

We maken ook kennis met 5 van Debi en Duane's kinderen (hun oudste dochter woont in New York) en 4 van hun kleinkinderen. Aurora ('Rory') van bijna 5 is een schatje. Ze vraagt meteen of ik mee kom spelen en als we na de Mexicaanse tortilla-wraps die Debi voor de hele familie en ons heeft gemaakt, met haar opa en oma willen vertrekken naar een auto-museum, springt ze in m'n armen en zegt ze dat ze niet wil dat ik wegga.

We hebben geluk dat we juist op deze dag bij Debi en Duane zijn; vanavond is Duane uitgenodigd op een bijeenkomst van verschillende autoclubs. Er staat een bezoek aan het Sanderson Ford museum op het programma en wij mogen mee! Dit (prive-) museum is van de eigenaar van Ford-dealer Sanderson en is normaal gesproken niet toegankelijk voor publiek, dus we voelen ons vereerd. De bijeenkomst begint met een voorstel-ronde; iedereen vertelt wie hij is en van welke club hij of zij lid is. Als ik me voorstel als lid van de 'Dutch Heartbeat Corvette Club', klinken er 'oehs' en 'aahs' in de zaal en krijgen we zelfs applaus omdat we van zover naar deze bijeenkomst zijn gekomen, het is erg grappig. En dan is het tijd om naar het museum te gaan, waar we een privé autocollectie treffen van ongekende omvang. Zo'n 30 verschillende Fords, van hele oude tot wel 3 splinternieuwe Shelby Mustangs, waaronder een "Eleanor". Achterin het museum staat zelfs een echte American 'fire truck'. Ik kijk mijn ogen uit; wat gaaf dat we hierbij mogen zijn! Naast een auto-collectie is er een grote verzameling Coca Cola-spullen te zien, o.a. een jaren 20-vending machine met de originele flesjes uit de jaren '50. Op het etiket van een sixpack staat nog de prijs te lezen die je toen betaalde: 36 cts. voor 6 flesjes! Echt geweldig. Er is zelfs een hele 'American diner' nagemaakt, met stoelen, tafeltjes en een complete bar uit die tijd. Aan de muur hangen oude reclame-plaquetten, vergezeld door foto's van Marylin Monroe en Elvis Presley. Op de vloer liggen de bekende zwart-witte tegels, er staan jukeboxen en ook Betty Boop is vertegenwoordigd; alles is in stijl. Wat past er beter bij een vakantie in de USA dan deze setting, die je kent uit oude Amerikaanse films? Het is precies wat je je voorstelt bij het Amerika uit de 50-er jaren. Verder is er nog een kleine kruidenierswinkel en een keuken van vroeger te vinden, met werkelijk alles tot in de kleinste details nagemaakt. Het is alsof we een stap teruggaan in de tijd. Om het geheel af te maken en een nog leukere sfeer te creeren zijn er overal in het interieur poppen geplaatst; zo zitten er twee 'old ladies' in een AC Cobra, opgetut en wel. Debi grapt tegen mijn vrouw: 'look at that, that's us in 20 years!'

Na het museum gaan we nog een ijsje eten bij de plaatselijke Mac Donalds en daarna is het tijd om afscheid te nemen van Debi en Duane en dochter Suzy en vriend, die ons vanavond ook vergezelden. We zullen deze dag niet snel vergeten.

Woensdag 8 september: Sedona

Na gisteren een dag vol indrukken te hebben gehad, houden we het vandaag rustig. Als om 7 uur onze wekker afloopt, hebben we nog geen zin om op te staan en blijven we nog een uurtje liggen. We staan dus rond 8 uur op en gaan ontbijten bij 'The Breakfast Club', even verderop bij ons hotel. Het is er gezellig druk en het eten is goed. Daarna vertrekken we naar de volgende bestemming van deze reis: het mooie Sedona. We hebben een kamer met uitzicht op een grote rots, erg indrukwekkend. We relaxen wat op de kamer en gaan dan dineren bij 'The Golden Goose', wat naast ons hotel ligt. We zijn allebei moe, dus we gaan vroeg naar bed.

Donderdag 9 september: Sedona & Grand Canyon

We worden wakker als de eerste zonnestralen onze kamer binnenvallen. Sedona ligt een stuk hoger dan Scottsdale en daarom ligt de temperatuur hier aanzienlijk lager. Geen 43 maar een heerlijke 23 graden hier (wat een verschil weer). Het is zonnig en de lucht is blauw, waartegen de rode rotsen waar dit plaatsje om bekend staat mooi afsteken. Als we door het kleine centrum rijden voelt het alsof we in een western zitten; de winkeltjes en cafeetjes doen me denken aan El Paso, het namaak cowboystadje in België waar ik als kind wel eens kwam. We stoppen bij enkele uitzichtpunten om de prachtige omgeving even op ons in te laten werken en rijden dan door naar ons hotel in Tusayan, wat in de buurt van de Grand Canyon ligt. De rit hierheen is wederom erg mooi; we rijden langs de indrukwekkende rode rotsen van Sedona over smalle weggetjes via Oak Creek Canyon naar Flagstaff waarbij we door Coconino komen, een uitgestrekt bosgebied. Nadat we hebben ingecheckt in het hotel, lunchen we in een eettentje ernaast en gaan dan de Grand Canyon van bovenaf bekijken, per helicopter. Het is een erg indrukwekkende ervaring, de Canyon is onbeschrijfelijk lang en diep. Na de helicoptervlucht duiken we binnen bij het 'Canyon Star Restaurant' aan de overkant van ons hotel, waar we een paar biertjes drinken aan de bar en dit dagboek bijwerken. De barkeeper is onder de indruk van de iPad. :-) Daarna gaan we eten in het gezellige restaurant in westernstijl, waar een man live gitaar speelt en zingt. Rond half tien gaan we lekker slapen, moe van alle indrukken die we deze dag weer hebben opgedaan.

Vrijdag 10 september: Grand Canyon

Aan het ontbijt ontmoeten we een viertal Brabantgenoten. Dit gezelschap uit Uden maakt onze reis in omgekeerde volgorde, maar met wat minder stopplaatsen. Zij zijn hun reis begonnen in San Francisco, waar wij onze reis zullen afsluiten en eindigen in Los Angeles, waar wij een week geleden begonnen zijn. Het is leuk om even ervaringen uit te wisselen en elkaar voor te bereiden op wat nog komen gaat. Na het ontbijt gaan we een paar baantjes trekken in het binnenzwembadje van het hotel, wat we helemaal voor ons zelf hebben. Daarna nog lekker even in de hot whirpool. Na een lekkere douche gaan we weer de weg op, om de Grand Canyon nu van wat dichterbij te bekijken. We maken en lange wandeltocht langs de South Rim, wat werkelijk prachtig is. Ook het weer is hier vandaag perfect; zo'n 26 graden en zonnig, met een helderblauwe lucht. Net niet te warm om lekker te 'hiken' dus. Ik heb wel per abuis m'n wandelschoenen in het hotel laten liggen, maar de wandeling (zo'n 6 kilometer) over goed begaanbare paden langs mooie groene bomen gaat me op m'n slippers gelukkig ook prima af. We lunchen in het restaurant van het El Tovar hotel, een groot gebouw uit 1905 in Grand Canyon Village. We nemen beiden een 'El Tovar Club sandwich' met frietjes. Het is erg lekker en heel veel, dus we hebben voorlopig geen honger meer. Daarna wandelen we naar de Bright Angel Trailhead, waar we de shuttle-bus naar Pima Point nemen. Onderweg naar de bus spotten we veel eekhoorntjes. Vanuit de bus is echter niet veel te zien: het is meer bedoeld om je van het ene uitkijkpunt naar het andere te brengen zodat je niet zoveel hoeft te lopen. Aangezien wij er al heel wat kilometers op hebben zitten, stappen we bij geen van de stops uit en rijden we een heel rondje mee, totdat we weer terug zijn op de plaats waar we zijn opgestapt. Wel krijgen we onderweg heel even een mooi uitzicht op de Colorado-river te zien en spotten we een wilde eland, dus het busritje is niet geheel voor niets geweest. Als we weer terug zijn in Tusayan, gaan we meteen door naar de inmiddels vertrouwde Canyon Star. We drinken wat aan de bar, internetten wat op de iPad en gaan daarna weer wat eten in het restaurant. Er is wederom live muziek; de zanger met banjo komt nog even vlakbij ons tafeltje wat nummers uit de jaren 60 staan spelen. De sfeer is geweldig; we wanen ons in een ouderwetse saloon in het Wilden Westen. Voldaan duiken we weer op tijd ons bedje in.

To be continued...

Gebruikersavatar
Swordfish79
Berichten: 749
Lid geworden op: zo 05 jul, 2015 13:20

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door Swordfish79 »

Je gaat na 10 jaar pas een verslag plaatsen??. Kan aan mij liggen maar...
The Truth is Out There.

cenobyte
Berichten: 38
Lid geworden op: ma 09 aug, 2010 07:18

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door cenobyte »

Swordfish79 schreef:
wo 24 jun, 2020 15:09
Je gaat na 10 jaar pas een verslag plaatsen??. Kan aan mij liggen maar...
Ja, lang verhaal :lol: Ik had me 10 jaar geleden hier aangemeld met vragen over een (huur-)Mustang voor een USA trip en was nu terug gekomen naar dit forum met vragen omdat ik er over denk om zelf een Mustang aan te schaffen. Vanuit mijn oude voorsteltopic kwam er de vraag of ik nog een reisverslag had en zo ja, of ik dat niet wilde posten. En aangezien dat zo was: voila :wink:

Gebruikersavatar
72grande
Berichten: 4365
Lid geworden op: ma 18 aug, 2003 21:05
Locatie: Schiedam
Contacteer:

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door 72grande »

Mooi verslag hoor, ik houd er wel van!

Ennuh, Sanderson Ford, ik heb het privé museum niet gezien, maar was in februari 2012 wel bij een meeting op hun terrein in Glendale …

De foto's staan gelukkig nog steeds op dit forum, dus die halen dan ook nog maar even aan:

https://dmff.nl/viewtopic.php?p=252295#p252295
Marc - 2006 Ford Taurus SE

cenobyte
Berichten: 38
Lid geworden op: ma 09 aug, 2010 07:18

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door cenobyte »

Deel 2:

Zaterdag 11 september: Monument Valley

Na het ontbijt vertrekken we naar Monument Valley. We stoppen bij een tweetal uitkijkpunten om nog een laatste blik op de majestueuze Grand Canyon te werpen, die blijft imponeren. Bij de Desert View watchtower koop ik een cowboyhoed en mijn vrouw een vaasje dat beschilderd is door Navajo indianen. We vervolgen de rit en lunchen onderweg bij Cameron Trading Post, waar we ook nog wat druiven en stukjes watermeloen kopen voor onderweg. Het laatste anderhalf uur van de rit neemt Marion plaats achter het stuur van de Mustang, waarbij we Monument Valley met z'n schitterende vergezichten passeren. Ongemerkt rijden we de grens over van Arizona naar Utah en passeren we een tijdzone. Dat blijkt als we arriveren bij ons volgende hotel gelegen in het plaatsje Mexican Hat, waar het een uur later is dan in Arizona waar we vanochtend vertrokken. Na te hebben ingecheckt gaan we even wat drinken en internetten aan de bar. Jammer genoeg mag hier, ondanks dat dit een van de weinige plaatsen in de omgeving is met een 'liqour-license', alleen tijdens de maaltijden bier worden geschonken… Dan maar een koffie. Daarna zakken we weg in een paar heerlijke schommel-ligstoelen op een klein terrasje vlak voor onze kamerdeur, wat uitkijkt op prachtige bergen en een riviertje. We bekijken de zonsondergang en spotten een aantal kleine vleermuizen. Als de zon achter de bergen is verdwenen, gaan we een hapje eten in 'The Olde Bridge Grill', het restaurant van het hotel.

Zondag 12 september: Lake Powell

De route gaat vandaag verder naar Lake Powell. We rijden dezelfde weg terug naar Arizona, langs de mooie rotsen van Monument Valley. We stoppen hier en daar nog even om van het uitzicht te genieten. Onderweg ruiken we de heerlijke geur van lelietjes-van-dalen als we mooie bloemenvelden passeren; een van de geneugten van het cabrio-rijden. Als we de drie grijze schoorstenen van de elektriciteitscentrale van het plaatsje Page passeren, gaat deze geur echter over in een geur van vervuilde lucht en de helderblauwe hemel maakt plaats voor een bruine waas van smog. Dit biedt een mistig aanzien op Lake Powell, wat vlak daarna in zicht komt. We arriveren vrij vroeg in het volgende hotel, mede door het uur tijdsverschil dat we in Utah hadden. We kunnen daardoor nog niet inchecken, maar boeken aan de balie wel meteen een trip voor morgen naar Upper Antelope Canyon, wat alleen met een begeleide tour te bezoeken is. We vragen meteen even hoe we naar de Walmart moeten rijden, want we hebben gezien dat er een vestiging in Page is en ik wil graag een Amerikaanse vlag kopen voor in mijn game room. Eerst stoppen we bij de dichtsbijzijnde Starbucks, waarna we bij de Walmart arriveren. We eten er een broodje bij de Subway die in hetzelfde pand zit en gaan dan op zoek naar de vlag. We vinden een mooi exemplaar met opgeborduurde sterren en we nemen ook nog een zakje met vier kleine vlaggetje mee; leuk om naast de slotracebaan te zetten. Ook vind ik nog een schattig klein Corvetje dat mee moet. Voordat we afrekenen nemen we nog even de tijd om wat rond te kijken in deze 'superstore' en vooral om te zien wat er rondloopt. Jaja, people of Walmart bestaat echt ;-) Dan gaan we een biertje en cola drinken bij een bar naast ons hotel en een uurtje later kunnen we inchecken. Als we in onze kamer zijn slaat de vermoeidheid weer toe; we hebben allebei slecht geslapen in het hotel in Mexican Hat, door de warmte en lawaai van buitenaf. Ik ga even wat op m'n iPad rommelen, maar lig na 10 minuten met het ding op m'n buik te slapen... Na een klein uurtje gaan we de omgeving wat verkennen; we wandelen naar een uitzichtpunt waar we Lake Powell kunnen overzien. De avondzon werpt een fraai licht op het meer, wat nu vele malen mooier lijkt dan toen we hier arriveerden. Na even onder een gazebo van het uitzicht te hebben genoten, wandelen we verder en strijken we neer bij een Italiaans restaurant waar we lekker dineren. Daarna wandelen we terug naar de gazebo bij het uitzichtpunt. We zijn net te laat om de zon bij het meer onder te zien gaan, maar genieten nog even van een mooie avondlucht.

Maandag 13 september: Upper Antelope Canyon

Na het ontbijt in het hotel stappen we in een van de blauwe jeeps van Antelope Canyon Tours die we hier overal zien rijden. De weg naar deze canyon gaat voor een groot gedeelte over los zand met hobbels en kuilen, waardoor het een wilde rit is en we helemaal verwaaid en door elkaar geschud bij de canyon arriveren die er aan de buitenkant niet heel indrukwekkend uitziet. Het is een aaneenschakeling van roodbruine rotsen met een glad golvenpatroon wat is ontstaan door het dalen van de zeespiegel. We lopen over fijn zand naar de ingang van de canyon, waar onze tourguide (een markante verschijning) een onverstaanbaar verhaal aan elkaar brabbelt. Dan volgen we hem in een rij (onze groep bestaat uit zo'n 12 personen) door een nauwe spleet naar binnen en worden we verrast door een schitterend kleurenspel wat ontstaat door het zonlicht wat door de openingen schijnt. Het golvenpatroon zorgt voor fraaie schaduwen op de rotswanden. Eenmaal binnen blijft de tourguide bij elke rots en opening even stilstaan om te vertellen wat voor figuren je erin kunt zien. Zo is er een adelaar te ontdekken, een draak, een vlinder, een duivel, de skyline van Monument Valley en zelfs Abraham Lincoln. Toegegeven, de man heeft veel fantasie maar wat is het prachtig om te zien; de roodbruine rotsen, de blauwe lucht erboven en het zonlicht wat in smalle lichtbundels naar binnen valt. Het is onbeschrijflijk mooi en het heeft haast iets mysterieus, ongelooflijk dat dit door de natuur kan ontstaan. Alle blikken zijn naar boven gericht en als ik om me heen kijk zie ik overal fotocamera's in de lucht steken, het is een grappig zicht. Na een korte pauze bij de uitgang van de canyon volgen we de groep weer door de smalle gangen terug naar de ingang, waar we weer plaatsnemen in de jeep. We genieten nog even na van wat we net hebben gezien en dan begint de wilde tocht over de zandhobbels weer. Als we weer zijn afgezet bij het hotel kloppen we snel het zand uit onze schoenen, duwen onze nieren weer terug op hun plaats en pakken we onze spullen en checken uit, want we hebben weer een vrij lange rit voor de boeg. We rijden wederom Utah in, naar onze volgende bestemming: Bryce Canyon. We passeren weer mooie landschappen, met hier en daar een boerderijtje waar koeien, paarden en geitjes grazen. We passeren een plek waar een hoop oude Amerikaanse auto's te koop staan, die rijp zijn voor de sloop. Ik kan het niet laten om toch even te stoppen en te gaan kijken. Wat een zonde dat dat hier allemaal buiten staat weg te roesten. Er staat zelfs een oude witte Chevrolet Impala uit 1967 tussen, echt een droomauto van mij. We vervolgen onze rit en lunchen onderweg bij Subway in Kanab, een gezellig western-achtig plaatsje waar we doorheen komen. In het voorbijrijden zien we een winkel waar zowel souvenirs als wapens worden verkocht, dat kan alleen maar in Amerika. Ik wil uiteraard naar binnen om het spul even te bekijken, niet te geloven wat hier gewoon zonder vergunning kan worden gekocht aan wapens. We stoppen ook nog even in het plaatsje Hatch voor een bakje koffie en thee. Dan rijden we de omgeving van Bryce binnen en zien we de puntige rode rotsen hier en daar al opdoemen. Het is een prachtig zicht. Rond een uur of vier arriveren we in het Bryce Canyon Pines Motel, waar we de komende twee nachten zullen verblijven. In plaats van de zoveelste hotelkamer hebben we hier een heel gezellig ingericht huisje, wat omgeven is door dennenbomen. We gaan even op onze 'porch' voor het huisje zitten en genieten van de rustige groene omgeving en de geur van dennennaalden. Daarna zakken we nog even weg in de comfortabele lederen bank om wat te zappen. Na ons nog even te hebben opgefrist, gaan we een hapje eten bij het ernaastgelegen Bryce Canyon Pines Restaurant. We genieten er van een heerlijk diner en we kunnen het niet laten om als toetje een stuk 'homemade pie' te bestellen. Ik neem de strawberry/banana creamcake en Marion gaat voor de chocolat cream. De stukken zijn zo groot dat het een maaltijd op zich is en ongelooflijk lekker. Er zitten hele stukken aardbei en plakjes banaan in en een heerlijk zoete vulling. Na afloop zitten we ontzettend vol, maar we zijn het erover eens dat dit wel eens de beste taart kan zijn die we ooit geproefd hebben, dus we besluiten morgen weer in het Bryce Canyon Pines Restaurant te gaan eten en weer een stuk taart na te nemen. :-)

Dinsdag 14 september: Bryce Canyon

Het voelt frisjes aan in de ochtend; we kunnen goed merken dat Bryce weer een stukje hoger ligt. Nu begrijpen we waarom ons huisje is uitgerust met een open haard. 's Nachts koelt het hier flink af en in de winter valt er een dikke laag sneeuw. Als we na het ontbijt in het Bryce Canyon Pines Restaurant op weg gaan naar Bryce National Park breekt het zonnetje door en wordt het meteen een stuk aangenamer. We rijden dan ook met het dak open. En dan is het tijd voor een volgend hoogtepunt van deze vakantie: het Bryce Canyon National Park. We hebben hier hoge verwachtingen van en die worden waargemaakt. De 'hoodoos' (puntige rotsen) staan parmantig in groepjes bij elkaar en de dieprode kleur van het gesteente steekt fel af tegen de helderblauwe lucht en de groene dennenbomen die het park omgeven. Ik vraag me wederom af hoe dit zo door de natuur gevormd kan zijn en ik denk terug aan de 'druipsteenkastelen' die ik vroeger op het strand van de Grevelingen maakte, met water en zand. We rijden met de open Mustang door het park heen en stoppen bij nagenoeg elk uitkijkpunt. Bij de eerste paar punten die samen het zogenaamde Bryce Amphitheater vormen volgen we een stukje van het wandelpad. We gaan even op een bankje zitten om van het uitzicht te genieten en zien een groep mensen te paard voorbijkomen. We lunchen in de Bryce Lodge in het park. We nemen beiden een lekkere salade met in ons achterhoofd dat we nog ruimte moeten hebben voor een heerlijk stuk taart vanavond. Bij het verlaten van het park rijden we door een waas van rook en ruiken we de brandlucht, als we een bosbrandje passeren wat bewust door de 'government' is aangestoken, om op die manier ergere bosbranden te voorkomen. Als we een eindje verderop bij de winkeltjes van 'Bryce Old Town' nog even stoppen om een kijkje te nemen, bevinden we ons nog steeds in de rook. We maken nog een laatste stop bij een supermarkt om wat te drinken te kopen voor vanavond. Een oudere vrouw bij de kassa vraagt ons waar we vandaan komen. Als we zeggen dat we Nederlanders zijn, zegt ze: 'Oh, I'm so happy to talk to you, 'cause I love Holland and I want to ask you something: does Queen Beatrix still sit on the throne?' We chatten wat met haar over het koningshuis en ze vraagt zich af wat onze koningin toch met al die hoedjes doet die ze maar 1 keer draagt. Ik grap dat ik het haar zal vragen als ik haar spreek, waarop de vrouw zegt: 'Please do! And ask if I can have those hats. Just tell her that an old lady from Utah would love to have them!' bij het verlaten van de supermarkt wuiven we haar nog even na op de 'Beatrix-manier'. Ze lacht en zwaait terug. Bij ons huisje genieten we nog even van het zonnetje op onze porch, met een flesje bier en een glaasje sap uit de supermarkt erbij. Dan is het weer tijd voor het diner in het gezellige Bryce Canyon Pines Restaurant. We zijn voorzichtig met de complimentary broodjes en het hoofdgerecht, want we moeten echt nog ruimte overhouden voor nog zo'n heerlijk stuk 'homemade pie'. Als de serveerster onze borden ophaalt en vraagt of we nog 'room for dessert' hebben, knikken we beiden fanatiek ja. Ik vertel haar dat we de taart gisteren geproefd hebben en de hele dag hebben uitgekeken naar nog een stuk. 'From now on Bryce Canyon will be Pie Canyon to us' zeg ik. Ze lacht en vraagt welke smaak we willen. We gaan allebei voor de 'strawberry banana cream'. Ze knikt en zegt: 'good choice!' And it is: ook de tweede keer blijft het de lekkerste taart ooit. Met een voldaan gevoel duiken we ons bedje in. Om zes uur 's in de ochtend loopt de wekker af die op het nachtkastje staat. Dit was gisterennacht ook al het geval; waarschijnlijk nog door onze voorgangers op deze tijd gezet. Natuurlijk waren we gisteren vergeten de stekker eruit te halen, dus worden we nu weer op dit vroege tijdstip gewekt. Net zoals gisteren draaien ons nog 'ns om en slapen we nog een uurtje door. Het blijft tenslotte wel vakantie. :-)

Woensdag 15 september: Zion, Springdale

Na het ontbijt gaan we eerst even snuffelen bij Ruby's Inn, een hotel/restaurant met een leuke grote souvenirshop vlakbij Bryce Canyon National Park. Dan begint de reis naar Zion. Het eerste stuk van de route gaat over dezelfde weg terug als waar we langs naar Bryce gereden zijn. Na een uurtje of anderhalf rijden we Zion National Park binnen wat wordt omgeven door hoge bergen en rotswanden. Op dit gedeelte van het park wordt momenteel een geasfalteerde weg gelegd dus hier en daar passeren we bulldozers en wegwerkers, er staan pionnetjes op de rijbaan en er zijn tijdelijk stoplichten geplaatst bij de twee tunnels die aan het begin van het park liggen, waardoor we een tijdje moeten wachten tot de tegenliggers de tunnels uit zijn. Het deel van het park wat we nu te zien krijgen is overweldigend mooi en de temperatuur ligt hier weer aanzienlijk hoger dan in Bryce, waar het frisjes was toen we vanochtend vertrokken. Ons hotel (de Majestic View Lodge) is op een schitterende locatie gelegen, vlak na de uitgang van het park. Bij het inchecken blijkt er een probleem met onze reservering te zijn; er is niets op onze naam te vinden en na nader onderzoek blijkt dat de reservering in april geannuleerd is. We hebben geen idee hoe dit kan, het moet een misverstand zijn maar gelukkig is er nog 1 twee-persoonskamer met Kingsize-bed vrij. Dit is de mooiste kamer die we tot nu toe gehad hebben, zowel qua ligging als qua inrichting, die met natuurlijke materialen en houten accenten is verfraaid. We hebben een klein terrasje met houten stoelen, wat uitkijkt op de majestueuze bergen. Verder is er een heerlijk zwembad bij het hotel, waar we na de lunch in het bijbehorende grote restaurant dan ook gebruik van gaan maken. Dit hotelcomplex is te mooi en te luxe om niet van te genieten, dus we besluiten vandaag hier een relax-dagje te houden en morgenochtend, wanneer het nog niet zo warm is, Zion National Park te bezoeken met de shuttle-bus die voor ons hotel stopt. Het is heerlijk om een paar uurtjes aan het zwembad te liggen en even niks te doen, afgezien van een beetje zwemmen en lekker bubbelen in de whirlpool. Het uitzicht vanaf het zwembadterras is fantastisch, met aan alle kanten de indrukwekkende hoge bergen van Zion, een landschap wat zo uit een western lijkt te komen. Het is heerlijk rustig aan het zwembad; er ligt maar één vrouw te zonnen. Later komt er een stel kakelende oude dametjes zwemmen, maar drukker wordt het niet. Tegen een uur of zes gaan we lekker wat drinken aan de gezellige bar en daarna koop ik een t-shirt in de leuke souvenirshop. Na een verfrissende douche is het weer tijd voor het diner in het hotelrestaurant. Als onze ober vraagt wat we willen drinken kies ik uiteraard een Budweiser, maar vraag per ongeluk om een Bittburger. De man kijkt me met een vreemde blik aan en mijn vrouw zegt 'he means a Budweiser'. De ober lacht en zegt: 'well, he looks a little bit dehydrated' en hij verdwijnt om even later terug te komen met een supersized Budweiser. :-) We genieten van een heerlijk diner. Na het diner gaan we nog even op ons terrasje van de avond genieten, die hier een heel stuk warmer aanvoelt dan in Bryce. Terwijl ik dit reisverslag weer bijwerk, luister ik naar de krekels die in de bosjes voor onze patio kwetterend de nacht inluiden. What better way to end the day?

Donderdag 16 september: Zion National Park & Las Vegas

Zoals we gisteren besloten hebben, gaan we na het ontbijt met de shuttle-bus richting Zion National Park. We stappen uit bij de Zion Lodge; het oudste gebouw in het park en nemen van daaruit de hiking-trail naar de Lower Emerald Pool. We lopen over een brug over de 'Virgin River', spotten twee hertjes in de bosjes en passeren schitterende vergezichten. Het smalle wandelpad slingert door de bossen en overal kijken we uit op indrukwekkende hoge rotsen. Dan komen we bij een natuurlijk gevormd zwembadje, wat is ontstaan door een waterval die van de hoge rotsen komt denderen. Het is een prachtig zicht. Het wandelpad is hier nat en als we onder de waterval door lopen, krijgen we meteen een verfrissende douche, wat met deze temperatuur zeker geen straf is. Er fladderen mooie grote vlinders rond met oranje/zwarte vleugels en hier en daar zien we kleine stroompjes lopen, door water wat van de rostwanden naar beneden sijpelt. Het lijkt wel of de parken elke dag mooier worden, denk ik bij mezelf. Naarmate we verder omhoog wandelen wordt het wandelpad moeilijker begaanbaar; we moeten ons over een onverhard zandpad via natuurlijke, ongelijke stenen een weg omhoog banen en ik ben blij dat ik dit keer wel m'n wandelschoenen heb aangetrokken. Na een flinke klim komen we aan bij de Middle Emerald Pool; het tweede natuurlijke zwembadje wat een stuk kleiner en minder mooi is dan het eerste. Om bij de Upper Emerald Pool te komen moeten we nog anderhalve kilometer via een stijl pad omhoog, dus we besluiten die maar te laten voor wat het is en wandelen via dezelfde weg terug omlaag, wat uiteraard een stuk makkelijker en sneller gaat. We willen ook nog een ander deel van het park zien, dus we stappen weer in de bus die ons naar de zogenaamde Riverwalk brengt. Ook hier is het prachtig, we lopen over bredere wandelpaden die langs de rivier lopen en we zien veel eekhoorntjes. Eentje vergezelt ons een heel stuk van de wandeling; je merkt dat deze diertjes aan toeristen gewend zijn geraakt. Na een kilometer of 3 wordt het wandelpad door een ondiep stuk van de rivier in tweeen gedeeld. Hier kun je over kiezels naar het andere deel van het wandelpad lopen, maar wij besluiten hier om te draaien en terug te gaan. Zion is een schitterend natuurpark waar je wel een hele dag kunt wandelen, maar omdat we vandaag naar Las Vegas zullen rijden hebben we niet heel de dag de tijd, dus stappen we aan het begin van het wandelpad weer in de shuttle-bus die ons terug naar het begin van het park brengt. Daar stappen we vervolgens weer op de bus die van het park naar ons hotel rijdt.
We lunchen in het hotel en stappen dan weer in de Mustang om laat in de middag in 'fabulous Las Vegas' te arriveren. Na het inchecken relaxen we een uurtje op onze kamer en eten we wat in het restaurant van het hotel om vervolgens het drukke 'nachtleven' van Vegas in te duiken. Er rijdt een gratis shuttle-bus van ons hotel die ons vlakbij de beroemde 'Strip' afzet. Vegas is met geen pen te beschrijven. Hadden we in Los Angeles geen tijd genoeg om een van de pretparken te bezoeken, deze stad is één groot pretpark op zich. Wat we hier aanschouwen overtreft alles. De talrijke casino's, de gigantische hotels, de flikkerende neons, de exclusieve limousines, de kleurrijke straatartiesten en de meest exentrieke mensen die hun tijd achter de gokkasten slijten; alles is 'completely over the top' en daardoor superleuk om een keer mee te maken. Het is geweldig om op deze magische plek te zijn, die je kent uit zoveel films en series en waar je van de ene verbazing in de andere valt. Waar alles zo overweldigend en onwerkelijk is; dit vindt je nergens anders. Als we door de mooie lichttunnel lopen vanaf Bally's Casino richting Caesar's Palace, wordt onze aandacht meteen naar een gigantische dansende fontein getrokken, die boven de palmen op de boulevard uit spuit. Voor het majestueuze Bellagio Hotel ligt een 3 hectare groot meer, waarop elk kwartier een show te zien is van waterstralen die met harde knallen tot wel 70 meter hoog de lucht inschieten. We bekijken een indrukwekkende voorstelling waarbij de waterstralen dansen op de muziek van Celine Dion's 'The heart will go on'. Het kippevel staat op onze armen; dit is zo'n spektakel dat we blijven staan om de volgende show ook te zien. Dit keer klinkt er een klassiek instrumentaal nummer uit de luidsprekers en dansen de waterstralen op een ander ritme. We kunnen hier wel de hele avond naar blijven kijken, maar er is nog zoveel te ontdekken. Daarom lopen we via de mooie lobby van het Bellagio over een brede voetgangersbrug naar het Caesar's Palace Hotel, waar we ons in het oude Rome wanen. Mooie Romeinse beelden, enorme kroonluchters en kleurrijke decoraties vormen het decor van dit enorme bouwwerk. Niemand minder dan Cher zal binnenkort optreden in het Collosseum Theater wat gevestigd is in dit gebouw. We wandelen door het gigantische casino, passeren een bar met zeepaardjes-ornamenten, een zeemeermin en een rond aquarium met kleurige vissen en we nemen de lift naar boven om een uitzicht op het fraaie zwembad te hebben, wat op dit uur gesloten is. Zo druk en levendig als het beneden is, zo stil is het boven. We verbazen ons over de grootte van dit complex, wat nog meer tot uiting komt als we ons in deze enorme lege ruimte bevinden. Dit is de balzaal waar momenteel niets te beleven is; iedereen zit beneden aan de pokertafels en achter de speelautomaten. Gezien de enorme mensenmassa die we beneden aantroffen, voelt het haast onwerkelijk om hier met z'n tweetjes te staan. We nemen de roltrap naar beneden en mengen ons weer in de menigte. Via het casino lopen we door naar de Forum Shops, waar de duurste merken gevestigd zijn in een decor van beelden, fonteinen en een kunstmatige helderblauwe hemel met wolkjes die op het hoge plafond wordt geprojecteerd, waardoor het hier altijd dag is en nooit donker wordt (toch wel, blijkt later). Als we weer buiten zijn bevinden we ons opeens voor de Trevi-fontein. Hij ziet er precies zo uit als de echte en volgens mij is deze replica van de beroemde fontein ook even groot. Nu we toch al de hele avond in 'Italie' vertoeven, gaan we meteen door naar 'The Venetian', wat nog een stapje verdergaat in decadentie. Hier treffen we behalve dezelfde lichtbewolkte blauwe hemel de fraaist beschilderde plafonds met accenten van bladgoud en een kleinere versie van het 'Canal Grande', waar vrolijk zingende gondeliers de verwende hotelgasten langs de luxe winkelpromenade varen. Binnen! Het kanaal loopt onder bruggetjes tot buiten toe door, waar ook het dogenpaleis en de hoge klokkentoren 'Il Campanile' nagebouwd zijn. Terwijl we ons over dit alles staan te verbazen, barst er aan de overkant plots een vulkaan uit en we voelen de hitte van een hoog opvlammend vuur, wat onderdeel is van een show bij The Mirage Casino. Dit gaat elke verwachting te boven, dit kan alleen maar in Las Vegas, de stad van overdaad. We zijn compleet overdonderd door dit alles en onze voeten kunnen niet meer (we hebben vanmorgen in Zion tenslotte al heel wat kilometers gewandeld), dus we besluiten de rest van deze overweldigende stad morgen te bekijken en lopen met zere voeten in hoog tempo terug naar de parkeerplaats van het Bally's Casino om de laatste shuttle-bus terug naar het hotel te kunnen halen. We zijn precies op tijd terug op de plek waar we eerder vanavond uit het busje zijn gestapt, maar na bijna een half uur wachten is er nog geen busje te zien. We besluiten dan maar een taxi te nemen die ons voor tien dollar terug naar het hotel brengt. Door de vele te voet afgelegde kilometers en alle indrukken van Vegas zijn we helemaal op, zodat we beiden als een blok in slaap vallen.

Vrijdag 17 september: Las Vegas

Zoals gebruikelijk loopt onze wekker om 7 uur af, maar we zijn nog zo moe van de vorige avond dat we tot half 10 blijven liggen. We zijn eigenlijk te laat voor het ontbijt in het hotel, maar we kunnen nog wel een kop koffie (helaas geen thee want de theezakjes zijn op) en toast, ei en bacon krijgen. Daarna stappen we weer in het shuttle-busje naar Las Vegas Boulevard, ofwel 'The Strip'. Als de chauffeur ons afzet op een parkeerplaats vlak voor de hoger gelegen parkeerplaats waar we gisteren tevergeefs hebben staan wachten, wordt ons meteen duidelijk waar het fout is gegaan. Via dezelfde mooie lichttunnel voor het Bally's Casino lopen we weer naar de plek waar het allemaal te doen is; de 6,4 kilometer lange boulevard. Ook overdag is het hier een drukte van jewelste. Bij een automaat op straat kopen we een 24-uurs-ticket voor de bus die over de Strip rijdt en bij elk groot hotel/casino stopt. Ik wil het beroemde 'Welcome to fabulous Las Vegas'-bord zien, dus we moeten eerst zien uit te vogelen hoe we daar moeten komen. Gelukkig is er een behulpzame 'security-guard' in de buurt die ons precies vertelt welke bus we daarvoor moeten nemen en waar we uit moeten stappen. Toch stappen we in een bus die precies de andere kant op rijdt, dus we zien dan wel waar die ons brengt. Niet ver blijkt echter al snel, als de chauffeuse door de luidsprekers laat weten dat ze stukken heeft en niet verder kan rijden. Iedereen stapt uit en wij stappen op een andere bus aan de overkant van de straat, die dit keer dus wel de goede kant op rijdt. We gaan 'Southbound' richting het Luxor Hotel. Daar stappen we uit en van daaruit kunnen we wellicht naar het beroemde 'Las Vegas sign' lopen. Eerst bekijken we het indrukwekkende Luxor wat met de enorme pyramide, sphinxen en hoofd van Tutanchamon een verpletterende indruk maakt. Binnen is het er vrij donker waardoor er een mysterieuze sfeer hangt, zoals je in Egypte zou verwachten. Op een gigantisch draaiende tafel staat een felrode Corvette te schitteren die je kunt winnen. We gaan met de roltrap naar boven en vinden daar een Starbucks waar we van een cinnamon dolce latte genieten. Na deze verwennerij voor de smaakpapillen vervolgen we onze weg naar het Vegas-bord via het Mandalay Bay Hotel. De hotels lopen langs binnen in elkaar over en ook hier treffen we pokertafels, gokkasten en flikkerende neonlichten. Als we weer buiten zijn merken we weer hoe warm het is; in de bus en in de casino's is overal airco en voelt het soms zelfs frisjes aan, waardoor je je niet realiseert dat het buiten nog altijd zo'n 35 graden is. We willen niet te lang lopen in de brandende zon dus we stappen weer op een bus, die ons verder in zuidelijke richting naar het begin van de Strip brengt. De bus stopt echter niet bij het bekende bord, dus we moeten het doen met een blik vanuit het raam en omdat er na het bord niets meer volgt dan het Vegas Outlet Shopping Center en het busstation, blijven we tot het einde van de rit zitten en stappen we bij het station meteen weer op de bus die dezelfde route 'Northbound' aflegt. We rijden dus nog een keer langs het Vegas-bord zodat we nu een fotootje kunnen maken. Inmiddels zijn we ruim een half uur verder, maar we hebben dan wel HET symbool van Vegas gezien en vastgelegd. We stappen uit bij het MGM Hotel/Casino; het op een na grootste hotel in de wereld. Een gigantische gouden leeuw (het symbool van MGM) prijkt aan de voorkant van het gebouw. Binnen treffen we er een leeuwenkooi waar een glazen tunnel doorheen loopt. We wandelen door de tunnel onder een leeuw door die op het glazen dak ligt te slapen. We krijgen zo een goede blik op z'n gigantische klauwen en een scherpe snijtand die uit z'n bek steekt. Onder de indruk van dit machtige dier wat we nu van zo dichtbij hebben kunnen aanschouwen lopen we door het casino, waar we ook hier weer veel speelautomaten en gokkende mensen zien, naar buiten. We steken via de voetgangersbrug de drukke straat over naar het New York New York Hotel wat is uitgerust met achtbaan, Empire State Building en Vrijheidsbeeld. Ook hier is er een Corvette te winnen en worden we bedolven onder de geluiden van gokkasten, speelautomaten en andere gok-apparatuur. Je vraagt je af hoe het kan dat er zoveel casino's op zo'n korte afstand van elkaar kunnen blijven bestaan. Boven treffen we nog een hal vol speelautomaten, race-spellen en zelfs een vliegsimulator. Hier is ook de ingang en kaartverkoop voor de achtbaan die via binnen naar buiten rijdt en een leuke souvenirwinkel waar ik twee nummerplaten (van Nevada en Arizona) koop. Vanuit het New York hotel stappen we weer op de bus richting noordwaarts waarbij we de 'Siren's Cove' lagune van het Treasure Island Casino passeren, met een full size piratenschip en een rots in de vorm van een doodshoofd. Ook hier vinden regelmatig voorstellingen plaats, waarbij het schip tot zinken wordt gebracht. We stappen uit bij de hoge toren van de Stratosphere. We hebben inmiddels dorst gekregen, dus we vallen weg in een heerlijke bank bij de bar van het casino voor een cola en een biertje. We besluiten hier ook gelijk maar wat te eten, waarvoor we aanschuiven bij de MacDonalds op de eerste verdieping van het gebouw.

Als we weer buiten staan is het inmiddels bijna donker geworden en dus tijd om Fremont Street te gaan verkennen; het oude Las Vegas. Als we voor de hoge toren van de Stratosphere staan te wachten op de bus, komt er met duizelingwekkende snelheid een bunjy-jumper van de toren naar beneden suizen. Bovenop de toren balanceert ook nog een soort zweefmolen over de rand en we zien een attractie waarin je op grote hoogte een vrije val naar beneden maakt. En dan schijnt er zich op de toren ook nog een achtbaan te bevinden. We kijken inmiddels nergens meer van op... In Fremont Street is het -evenals op de Strip- druk, lawaaierig en broeierig. Er treden live bands op en er dansen meisjes op straat om mensen naar binnen te lokken. Nadat we deze straat helemaal hebben uitgelopen is het tijd voor de Fremont Street Experience: een lichtshow die geprojecteerd wordt op een gigantische koepel die een groot deel van de straat overkapt. Op het nummer 'American Pie’ van Don McClean zien we onder andere de lancering van de eerste raket en een mooi vuurwerkspektakel. Na de show gaan alle neons weer aan en beginnen er overal weer lichtjes te knipperen. Op de koepel wordt nu reclame geprojecteerd. We nemen de bus terug naar de Strip waarbij we de grote hotels weer passeren. The Venetian is 's avonds prachtig verlicht en even lijkt het alsof we langs het San Marco Plein rijden, in plaats van door Amerika. We stappen voor de laatste keer uit op de Strip, waar we onze 'wereldreis' afsluiten in Frankrijk, met een bezoek aan het Paris Hotel. Hier staat een gigantische Eiffeltoren waarin een restaurant is gevestigd en een mooi verlichte Arc de Triomphe. Aan de overkant dansen de waterstralen van het Bellagio weer op het Como-meer, dit keer op de klanken van Frank Sinatra. We gaan binnen bij Paris, waar we achter het casino over een klinkerweggetje met ouderwetse straatlantaarns wandelen, waaraan gezellige Franse pandjes gevestigd zijn. We wanen ons even in Parijs als we onder meer een bistro, creperie, fromagerie en patisserie passeren. Verder is er een grote binnenplaats met gezellig terras waaraan zich verschillende restaurants bevinden en ook hier weer de verlichte blauwe hemel met schapenwolkjes. Een eindje verderop is een fontein waaraan een Mexicaanse Mariachi-band staat te spelen. Het past dan misschien niet helemaal binnen het Parijse thema, maar voor sfeer zorgt het wel. We zijn inmiddels weer aardig moe geworden, dus we wandelen vanuit Parijs weer naar het nabijgelegen Bally's, waar we dit keer wel op de goede plek op het busje van het hotel wachten. In het hotel drinken we nog wat aan de bar; Ik neem een Corona en Marion geniet van een heerlijke pina-colada-cocktail. Onder het mom van 'je kunt niet in Vegas zijn geweest zonder te gokken’ gooi ik nog even een dollar in de gokkast en win maar liefst 1 dollar en 15 cent, die we de vriendelijke barjuffrouw als fooi geven. Helemaal overweldigd door alle prikkels, geluiden en de drukte van Vegas gaan we slapen. Wie heeft nog zin om te gokken in een stad waar zoveel te zien is?

Zaterdag 18 september: Death Valley

We vallen weer van het ene uiterste in het andere als we vroeg in de ochtend de hectiek van Las Vegas achter ons laten en de leegte van Death Valley inrijden. We stoppen voor een lunch bij The Crowbar in Greenwater, vlak voor het Death Valley National Park. Daarna zien we kilometerslang alleen maar dorre woestijn, zoutvlaktes en kale rotswanden. Het is een vrij saaie rit en het is hier behoorlijk warm, maar niet zo warm als we verwacht hadden. Door de lage ligging is dit de warmste plek in de Verenigde Staten waar de temperatuur 's zomers kan oplopen tot wel 50 graden, maar de buitentemperatuurmeter in onze Mustang komt niet boven de 43 graden uit, dezelfde temperatuur als we in Palm Springs en Scottsdale hadden. Desalniettemin is dit natuurlijk nog altijd heel warm, dus behalve een stopje waarbij ik eventjes de auto verlaat om wat te filmen, stappen we nergens uit. We hebben ook geen zin om hier rond te gaan lopen om de omgeving te bekijken, want dit is een landschap waar in deze tijd van het jaar niet veel te zien valt. In de lente schijnen er wilde bloemen te groeien, maar nu is het dor en kaal. We passeren een zoutvlakte waar we auto's geparkeerd zien staan en mensen zien wandelen. Je moet er maar zin in hebben met deze hitte en nergens schaduw. Wij willen deze dorre vallei zo snel mogelijk achter ons laten dus rijden we snel door. We passeren het plaatsje Furnace Creek en tenslotte arriveren we in het piepkleine Stovepipe Wells, waar ons hotel voor de nacht gevestigd is. Dit is tevens het enige gebouw in het plaatsje en het staat in een schril contrast met de overvloedige hotels in Las Vegas die we vanochtend achter ons gelaten hebben. Een gevoel van ongemak bekruipt ons; waar zijn we nu terecht gekomen? Dit wordt nog extra versterkt, als we na het inchecken wat willen gaan drinken in de saloon en blijkt dat deze samen met het restaurant van het hotel enige maanden geleden door brand is getroffen, waardoor we nergens wat kunnen gaan drinken en eten. Hier op het diepste plek van de Verenigde Staten beleven we een klein dieptepunt van onze reis. Een groter contrast met Vegas is niet denkbaar. Dat we dit juist hier treffen; middenin de woestijn, op 535 kilometer van onze volgende bestemming en geen eetgelegenheden in de buurt. Het dichtsbijzijnde plaatsje is Furnace Creek, een trailerpark wat op zo'n 35 kilometer afstand ligt en waar misschien 1 eetcafeetje te vinden is. We hebben na de lange rit door de leegte geen zin meer om zo'n eind terug te rijden dus we kopen wat te drinken, een zak brood, plakjes ham en een potje jam bij het hotelwinkeltje zodat we toch niet met honger naar bed hoeven. Als we bij aankomst in onze hotelkamer constateren dat we geen koelkastje tot onze beschikking hebben, halen we dan maar een paar bakken met ijsklontjes uit de ijsmachine waar we onze boodschapjes koel in kunnen bewaren. We hebben niet eens een tafel in onze kamer dus we houden dan maar een 'picknick' op ons bed, wat eigenlijk zo slecht nog niet bevalt. De boterhammetjes met ham en jam zijn een gezonde, welkome afwisseling op de hamburgers en frietjes. Er is hier niets te doen, we hebben zelfs geen t.v. op de kamer, maar gelukkig is er wel een internetverbinding. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de afgelopen drie dagen van dit reisverslag bij te werken, waar ik door de overvolle dagen in Vegas niet meer aan toe ben gekomen. Om toch nog wat van Death Valley te zien, gaan we na onze mini-picknick nog even de zonsondergang bij de zandduinen bekijken. Deze liggen vlak voor ons hotel en zijn naar onze mening het enige wat Death Valley te bieden heeft wat een beetje de moeite waard is. Ik loop er op blote voeten door het zachte, warme zand. Dit geeft me een soort vakantiegevoel, maar ik zou hier m'n hele vakantie niet willen doorbrengen. Na de indrukwekkende Grand Canyon en het natuurschoon van de parken die we de afgelopen dagen hebben gezien, valt dit daarbij compleet in het niet. Dat is onze mening althans; toen we gisteren in het shuttle-busje terug naar ons hotel in Vegas zaten, spraken we Nederlanders die van Death Valley af kwamen en het prachtig vonden. Zo zie je maar weer dat iedereen de dingen anders ervaart. We relaxen een avondje en we gaan lekker vroeg slapen, zodat we morgen uitgerust aan de langste rit van deze rondreis kunnen beginnen, die ons naar onze volgende bestemming brengt: Yosemite Park. :-)

Zondag 19 september: Yosemite Park & Mariposa

Het is vroeg in de ochtend in Death Valley. Drie grote kraaien zitten op het hek voor onze kamerdeur naar eten te zoeken. Ik gooi ze een paar sneetjes toe van het brood wat we over hebben. Ze vliegen er meteen op af en gaan er met grote stukken brood in hun snavel vandoor, om het op een veilige plek op te eten. We geven ze geen ongelijk; met een opgelucht gevoel verlaten we even later het spookachtige Death Valley. De rit naar onze volgende bestemming zal met een paar korte tussenstops zo'n 8 uur in beslag nemen. Het eerste stuk van de weg is een hobbelige achtbaan, met hier en daar flinke 'bumps in the road'. Dit maakt het rijden door deze saaie, dorre vlakte nog enigszins leuk. We zijn blij wanneer we na een uurtje rijden de eerste begroeing weer in zicht krijgen. Vanaf hier wordt het landschap geleidelijk aan steeds kleurrijker. We stoppen even voor een koffie en een thee in het plaatsje Lone Pines en vervolgen dan onze reis via de Tioga Pass. Dit is een mooie route langs een meer, bomen en bergen waarvan de toppen bedekt zijn met een laagje sneeuw. We stoppen bij een MacDonalds voor een burger en frietjes, die we in de open auto opeten. Vanaf hier vervolgen we de reis met de kap open; we zijn via de bergen omhoog gereden dus hier is het een stukje aangenamer, zodat de airco weer uit en het dak weer open kan. We zien de temperatuur van 23 naar 13 graden dalen naarmate we hoger in de bergen komen, 30 graden temperatuurverschil in 24 uur. Er komen steeds meer wolken aan de lucht en het wordt frisser, dus doen we het dak weer dicht. Dit is maar voor eventjes, want als we net het mooie Yosemite Park in zijn gereden, breekt de zon weer door. Dit soort landschappen is meer naar onze smaak; we zien bergen, bomen en verschillende meertjes die door het mooie natuurpark kronkelen. We moeten even op de rem als er een koppeltje hertjes met twee jongen vlak voor onze Mustang de weg oversteekt. Het maakt duidelijk dat we ons hier in een stukje ongerepte natuur bevinden. Als we de uitgang van het park naderen begint het tegen de avond te lopen en werpt de laagstaande zon een warme gloed over het uitzicht. De eerste herfstkleuren doen hun intrede in het landschap wat mooie plaatjes oplevert.
Ons hotel voor de komende twee nachten bevindt zich in Mariposa, een uurtje rijden van het Yosemite National Park. Ook hier blijft de route mooi; parallel aan de weg ligt een kabbelend beekje waar we over een tweetal bruggetjes overheen rijden. Na het inchecken bij het hotel gaan we wat drinken aan de bar. Onder het genot van een pina-colada typ ik m'n verslag weer bij, wat niet meer zo wil vlotten als een oudere man die naast ons aan de rum zit, een gesprek met me aan probeert te knopen. Hij vraagt zich af wat ik toch allemaal aan het doen ben en roept me herhaaldelijk toe: 'what you're doing? Put that thing away and relax!' Ik merk dat hij er genoeg op heeft en ik heb geen zin in een gesprek met een onbekende dronkaard, dus in eerste instantie negeer ik hem en ik probeer verder te werken aan m'n reisverslag. Maar deze man weet van geen ophouden dus na een tijdje geef ik het maar op en leg ik de iPad weg; op deze manier lukt het me toch niet om nog wat te schrijven. Ik schud hem de hand en we stellen ons voor. De stamgast heeft een stevige handdruk en stelt zich voor als John. Ik vertel hem dat we uit Nederland komen en een rondreis door de USA maken en dat ik een reisdagboek bijhoud om onze belevenissen van deze vakantie vast te leggen. John lijkt oprecht geïnteresseerd en eerst lijkt een normale conversatie nog mogelijk, maar al vrij snel blijkt hoever deze man heen is; hij vraagt elke vijf minuten hetzelfde. Wat volgt is een gesprek tussen twee buitenlandse toeristen en een plaatselijke dronkenlap, wat zo nu en dan lachwekkende situaties oplevert. Zo vraagt John wel een keer of vijf of we getrouwd zijn, of Marion van me houdt en of we kinderen hebben, wat elke keer gevolgd wordt door: 'blond hair and blue eyes, she’s a beautiful woman'. De eerste keer voelt mijn vrouw zich nog enigszins gevleid en zegt ze 'thank you', maar na vijf keer maakt het geen indruk meer en antwoordt ze: 'I bet I become more beautiful with every sip of your drink, don't I?' Ik knipoog naar de barman, die met plaatsvervangende schaamte het gesprek een beetje volgt. Hij lacht hartelijk maar John heeft niets in de gaten en vervolgt: 'blond eyes and blue hair...' We liggen in een deuk en John brabbelt onverstoorbaar verder, waarbij hij gaandeweg steeds meer moeite met bepaalde klanken krijgt en z'n kunstgebit bijna uit z'n mond rolt. Als hij dan ook nog zegt: 'I'm losing my teeth here' is de hilariteit compleet. De barman draait met z'n ogen en trekt z'n wenkbrauwen op. Onze drankjes zijn inmiddels op en we willen een hapje gaan eten, maar John zegt dat we moeten relaxen en geeft ons nog een rondje. Voor ik het weet staat er een nieuwe pina-colada voor m'n neus en zitten we dus veel langer aan de bar dan gepland. De barman zet John een nieuwe rum voor en als hij die op heeft, geef ik hem er nog een. Inmiddels is John onverstaanbaar geworden, is z'n kunstgebit al een aantal keer bijna uit z'n mond gevallen en hebben we ons gesprek maar met de nuchtere barman voortgezet. Als we deze drankjes ook op hebben, nemen we afscheid van John en de barman en verlaten we de bar.

Word vervolgd...

Gebruikersavatar
Eric
Berichten: 2094
Lid geworden op: di 06 jul, 2010 13:21
Contacteer:

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door Eric »

Zow zeg jullie hebben je wel helemaal het schompes gereden in zo'n korte tijd!
2016 GT Fastback
1995 GT Coupe - Project SAL1-LL
1995 GT Convertible - Bone stock

cenobyte
Berichten: 38
Lid geworden op: ma 09 aug, 2010 07:18

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door cenobyte »

Eric schreef:
do 25 jun, 2020 14:41
Zow zeg jullie hebben je wel helemaal het schompes gereden in zo'n korte tijd!
Ja en dan hadden wij nog de "relax-versie"van deze reis! :lol: Er was nog een ruigere versie met nog meer kilometers per dag, maar ik denk inderdaad dat we in drie weken tijd ongeveer 4000km op de Mustang hebben gezet.

Maar wel de beste reis ooit. We zijn een aantal jaren later terug geweest, dat was in 2015 geloof ik, want we hadden een splinternieuwe 6e generatie Mustang convertible met 800km op de teller. Alhoewel die reis ook geweldig was, evenaart het nooit meer zo'n eerste geweldige reis. En we zijn verder ook al overal op de wereld geweest, maar het meest verbaasde mij de westkust van de USA. Zo'n gevarieerd landschap met zoveel natuurschoon (en ook wel wat cultuur) had ik daar nooit verwacht.

Gebruikersavatar
Eric
Berichten: 2094
Lid geworden op: di 06 jul, 2010 13:21
Contacteer:

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door Eric »

Ja Zion en Bryce en Death Valley, dat is inderdaad ongeëvenaard.
2016 GT Fastback
1995 GT Coupe - Project SAL1-LL
1995 GT Convertible - Bone stock

Gebruikersavatar
grandmaster n
Berichten: 1329
Lid geworden op: za 19 jan, 2008 12:14

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door grandmaster n »

Jaren geleden zo ongeveer dezelfde route gereden.
Brings back memories....

gr

Gebruikersavatar
keesie25
Berichten: 1358
Lid geworden op: vr 05 feb, 2010 14:50
Locatie: Noord Holland

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door keesie25 »

Mario, bedankt ook voor het tweede deel van je verslag. Even had ik gehoopt dat je je door mij gevraagde verslag zonder onderbrekingen zou kunnen plaatsen, maar het tegendeel blijkt. Afijn, nu dat zo is, kan ik net zo goed ook mijn commentaar hier plaatsen.
Ook dit tweede deel leest weer grandioos weg! Vele voor mij herkenbare plekken zoals Las Vegas, dat je beschrijft alsof het een andere wereld is. Dat is het ook, letterlijk en figuurlijk. De hele 'droomwereld' komt voorbij, en een stap buiten Vegas is het gelijk weer een dorre vlakte. Ik heb alles weer tot de laatste letter gelezen en vind het erg goed. Vreemd is wel dat ik soms denk: he, dat heb ik gemist, en omgekeerd ook: daar zijn wij geweest en dat beschrijf je dan weer niet. Dat komt omdat er zo ongelooflijk veel te zien en te doen is op zo'n trip, dat je soms wel iets MOET overslaan. Reuze bedankt en ik kijk uit naar......het vervolg!

Gebruikersavatar
1970TwisterSpecial
Moderator
Berichten: 5314
Lid geworden op: wo 14 apr, 2004 21:33
Locatie: net ff buituh ut Westland
Contacteer:

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door 1970TwisterSpecial »

Prachtig verslag hoor.
Veel bekende plaatsen heb ook al bezocht.
Ondanks de Corona, krijg ik al meteen zin om het vliegtuig te pakken naar de USA, om nogmaals zo'n rondje te maken :mrgreen:
grtz, Ronald
- 1970 Mach1 Twister Special
- 1979 Indianapolis Pace Car Special
- 1979 Indy Pace Car Go-Kart
- 2007 Saleen Parnelli Jones # 161
Organiser of Mustang Valley since 2009

cenobyte
Berichten: 38
Lid geworden op: ma 09 aug, 2010 07:18

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door cenobyte »

En hier een derde en laatste deel 8)

Maandag 20 september: Yosemite National Park

Vandaag hebben we heel de dag de tijd om het mooie Yosemite Park te ontdekken. Het is heerlijk weer; zonnig en niet te warm, dus we rijden met het cabriodak open. We stoppen bij de Tunnel View Point en bij nog een uitzichtpunt waar we diep de vallei in kunnen kijken. Dan rijden we weer een eindje verder en stoppen we bij een mooie weide die uitzicht biedt op 'El Capitan', een indrukwekkende granietrots die maar liefst 910 meter hoog is. Het is wederom een fraai stukje natuur; er vliegen vlinders en libelles rond en er hangt een heerlijke dennengeur. Zo ook bij de volgende plek waar we uitstappen; het wandelpad vanaf Half Dome View, een punt wat uitzicht biedt op een andere granietformatie en een mooie rivier. Vanaf hier volgen we het wandelpad een stukje waar we genieten van een fraaie weide, hoge bergen en veel groen. We wandelen over een bruggetje over de rivier en horen de vogels fluiten; hier en daar klinkt het geluid van een kraai en in een dode boom huist een specht. Wat is het hier mooi. Na een korte wandeling stappen we weer in de auto. We parkeren een eindje verderop bij de Yosemite Falls. Eerst gaan we een hapje eten in de lodge die nabij ligt. Er is zojuist een bus met Japanse toeristen gearriveerd dus het is druk en chaotisch. Nu valt het ons pas op hoe rustig het eigenlijk was in de andere parken. We nemen allebei een hot dog menu. Dit blijkt een 'big mistake': de hotdogs zijn vies vettig en liggen zwaar op de maag en de frietjes smaken naar motorolie. ;-) We eten onze lunch beiden nog niet voor de helft op en maken ons snel uit de voeten in deze overvolle tent. Een gevoel van rust valt ons weer ten deel als we de 'Nature shop' ernaast even bezoeken, waar een lekkere geur van kaneel hangt en een cd met natuurgeluiden wordt gedraaid. Deze geluiden komen vrijwel overeen met wat we horen als we de korte wandeling naar de 'Lower Yosemite Fall' beginnen. Het is een mooie korte wandeling door het bos, maar helaas blijft de hoofdattractie uit. De Yosemite watervallen stromen alleen in het voorjaar, wanneer de sneeuw van de bergtoppen smelt. Er ontstaat dan ook een beekje, waarover houten bruggetjes lopen. Nu zien we enkel droogliggende kiezels en keien als we over de bruggetjes wandelen. Desalniettemin is de natuur hier prachtig en een boswandeling met dit heerlijke weer in zo'n mooie omgeving is bijzonder prettig, ook zonder waterval. We rijden weer verder het park door en stoppen nog een aantal keer, waaronder bij Glacier Point. Hier ligt een meer waarin de bergtoppen schitterend weerspiegelen. Ik volg een vlinder die vlak voor me op het zand met z'n vleugels gaat zitten wapperen. In de verte stroomt een hele smalle waterval. Hij is zo smal dat je het water niet hoort suizen en het meeste water wordt door de wind weggeblazen. Hoe dan ook, we hebben dus toch nog een waterval gevonden. :-) Aan de oever van het meer ligt een boomstam, waar toeristen poseren voor een mooi vakantiekiekje. Als een ouder stel zich op de boomstam neergevleid heeft, komt er een brutale kraai laag overvliegen die met luid gekrijs het stel doet opschrikken. Alsof het zijn territorium is, loopt hij over de boomstam heen en weer. Het is een fraai tafereeltje en de toeristen lijken allen respect voor het dier te hebben en houden afstand. Mooi dat er nog plekjes zijn waar de natuur het voor het zeggen heeft, denk ik bij mezelf.

Als we weer verder rijden spotten we een jong hertje aan de rand van het bos, dat verschrikt om zich heen staat te kijken. Het dier wil waarschijnlijk de weg oversteken die door het bos heenloopt en wacht z'n kans af tot er geen auto's meer komen. Als ik uitstap om een foto te nemen, bedenkt het hert zich en het loopt terug het bos in. Dan zie ik pas dat ze met z'n tweetjes zijn; een ander hert springt er achteraan. Beiden verdwijnen ze het bos in. Nu zijn ze in elk geval op veilige afstand van het langsrijdend verkeer, denk ik bij mezelf. Onze laatste stop in dit park is de Mariposa Grove. In dit gedeelte van het park staan de hoge sequoia-bomen, waarvan sommige een stam van wel negen meter doorsnee hebben en wel duizend jaar oud zijn. Als we via Wanona Road bij de Mariposa Grove arriveren, zien we dat deze weg gesloten is. Er rijden wel shuttle-bussen heen en weer. We mogen met de auto alleen maar rechtsaf slaan en voordat we er erg in hebben, passeren we het loket voor de uitgang van het park. We moeten dus omdraaien als we de sequoia-bomen willen zien. Terwijl Mario in de auto wacht, loop ik terug naar het loket om te vragen hoe we nu bij de sequoia's kunnen komen. Een vriendelijke parkmedewerkster vertelt me dat we de auto een eindje voorbij het loket achter moeten laten, omdat de parkeerplaats die dichterbij de Grove ligt vol is. We kunnen dan met de gratis shuttle-bus tot bij het wandelpad komen. We volgen haar aanwijzingen op, maar vinden geen vrije plekken meer. Er is alleen een klein parkeerplaatsje wat vol is en verderop vinden we geen parkeerplaats meer. Bij het bord dat het einde van het National Park aangeeft keren we om; we moeten een parkeerplaats gemist hebben. Na een paar minuten zijn we weer terug bij het loket en vertelt de vrouw hetzelfde. Dan herkent ze me en zegt: 'I just talked to you. You couldn't find any space over there?' Ik zeg dat we geen parkeerplaats meer gevonden hebben, waarop ze antwoordt dat ze een plekje aan de kant van de weg bedoelt; parkeerplaatsen zijn er inderdaad niet meer. Het is dus gewoon toegestaan om hier naast de weg te parkeren. We draaien weer om en volgen haar advies op. Een klein eindje verderop vinden we een mooi plekje. We parkeren de auto en lopen terug. Als we bij de plek aankomen waar de shuttle-bus stopt, zien we dat de weg inmiddels weer open is. We gaan dan toch liever met de eigen auto, dus we lopen weer terug om de auto te halen. Als de parkmedewerkster me ziet lopen roept ze tussen haar werkzaamheden door: 'Did you hear the road is open again? It just happened, so you can drive up there now!' Het is opvallend hoe behulpzaam en vriendelijk Amerikaanse medewerkers zijn, ook op de andere plekken die we hebben bezocht. Voor de derde keer komen we even later voorbij het loket gereden. Mario zegt: 'Hello, here we are again'. De vrouw lacht en zegt: 'I'm sorry, the road went open just after I talked to you. It broke my heart'. Met een knipoog vervolgt ze: 'at least now you have a funny story to tell back home'. Ze neemt ook nog even de tijd om te vragen waar we vandaan komen (Holland, what's there to see besides windmills? No wonder you've come all the way over here!') en ons met een warme lach nog een prettige reis toe te wensen.

Het is maar 2 mijl naar het begin van het sequoia-wandelpad. We parkeren de auto en nemen de kortste wandelroute, die naar de 'Grizzly Giant' leidt, een van de grotere sequoia's in het park. Ook dit is weer een mooie boswandeling via een hellend pad omhoog waarbij we 'the Bachelor and three Graces' passeren; een aantal gigantische sequoia's die in een groepje bij elkaar staan. Ook komen we voorbij een sequoia die door storm omver is gewaaid en horizontaal in het bos ligt, waardoor de gigantische wortels van de boom zichtbaar zijn. En dan arriveren we bij de 'Grizzly Giant' himself: deze reusachtige boom is maar liefst 1800 jaar oud. Z'n stam heeft een doorsnee van 9,1 meter en hij is 64 meter hoog. Met een bezoek aan deze indrukwekkende reus zit onze laatste stop in ons laatste natuurpark er op. Het is inmiddels weer vijf uur geworden en we zijn moe. En we moeten nog een uurtje rijden voordat we terug bij het hotel zijn. Ik ruik al een heerlijke pint op onze bestemming dus als we het park uit zijn en het wild veilig achter ons hebben gelaten, zetten we de vaart erin. De chauffeur in een zwarte SUV die voor ons rijdt, lijkt de weg over de kronkelende weggetjes goed te kennen en is mijn leidraad voor het snellere bochtenwerk. De Mustang heeft er weinig moeite mee. We passeren paadjes met de mooist klinkende namen als 'Avalanche Creek' en Strawberry Creek' en we rijden voorbij de plaatsjes El Portal en Midpines. We zijn sneller dan verwacht terug in ons hotel in Mariposa; het is nog voor zessen. Ik ga een pintje drinken en we gaan nog eventjes bij het zwembad liggen. Er is verder niemand en het is nog zalig in het zonnetje. We blijven liggen tot de grote koperen bal achter het hotel verdwijnt. Een ouder stel heeft inmiddels plaatsgenomen in de hot whirlpool. We gaan naar de kamer, waar we ons nog even opfrissen voor het avondeten. En dan begeven we ons weer naar het hotelrestaurant. De barman staat buiten een sigaretje te roken. Als hij ons aan ziet komen roept hij lachend: 'don't worry, he is not here!' doelend op stamgast John. :-) Hij vraagt ons of we naar Yosemite zijn geweest. We antwoorden dat we er net vandaan komen en dat het schitterend is. De serveerster in het restaurant herkent ons nog van gisteren en vraagt hetzelfde. 'You should come during springtime, it's beautiful by then' zegt ze. Wie weet komen we hier nog 'ns terug, want zelfs zonder watervallen is het zeer de moeite waard.

Dinsdag 21 september: San Francisco

We blijven weer een uurtje langer liggen als de wekker om 7 uur afloopt. Onze vakantie begint op een eind te geraken en de laatste plaats komt in het vooruitzicht: San Francisco. Het is een rit van een kleine drie uur, waarbij we 1 keer stoppen om te lunchen. We pakken een gezond broodje bij de Subway en nemen een dolce latte na, bij de Starbucks ernaast. We arriveren rond een uur of 1 in San Francisco. Als we de stad inrijden hebben we een mooi uitzicht over San Francisco Bay en zien we in de verte de beroemde Golden Gate Bridge en het gevangeneiland Alcatraz liggen. Bij het inchecken in het hotel blijkt wederom dat er geen reservering op onze naam te vinden is, maar kunnen we desondanks weer wel een kamer krijgen. Het is een oud hotel; het gebouw stamt uit 1904 en het is smaakvol ingericht in Victoriaanse stijl. Een 'bellboy' brengt ons met een ouderwetse handbediende lift naar de derde verdieping. Hij vraagt welk kamernummer we hebben en als ik ‘301’ zeg, roept hij: 'Oh, that's a beautiful room'. Ik check de sleutel nog eens die ik zojuist gekregen heeft en corrigeer mezelf: 'No, it's 310'. Marion grapt: 'but that's a beautiful room too, right?' De bellboy lacht een beetje schaapachtig. Bij binnenkomst begrijpen we waarom: dit is de kleinste hotelkamer die we ooit hebben gezien. Toegegeven; het is netjes en geheel in de stijl van de rest van het hotel en wat erin moet staan staat erin: een bed, douche en toilet. Maar dat is het dan ook echt. Er is totaal geen ruimte om het bed heen; we kunnen maar amper tussen de muur en het bed door lopen, laat staan onze koffer wegleggen. Ruimte voor onze spullen is er niet en de badkamerdeur kan maar half open, omdat deze tegen het enige tafeltje wat we hebben aan draait. Ik val neer op het kleine bed en bel even naar huis. De laatste keer dat ik iets van me heb laten horen, was toen we net in Palm Springs waren aangekomen. Het doet goed om de stemmen van pa en ma weer te horen.

Daarna is het tijd om de stad in te gaan. Het rijden hier is een stressvolle bezigheid; het is een drukke stad met veel vormen van verkeer; auto's, bussen en de bekende oude kabeltrammetjes schieten aan alle kanten voorbij. We hebben onze Mustang dus laten parkeren door een hotelbediende en gaan eerst de stad te voet verkennen. We wandelen naar Union Square, een plein wat niet zover van ons hotel verwijderd is. Daarna Drinken we een cola en een biertje in een van de barretjes die we passeren. Dan gaat de voettocht over de bekende steile wegen van San Francisco omhoog en omlaag weer verder waarbij we leuke winkels passeren, waaronder een hele grote sieradenshop waar we even rondneuzen. Ik word helemaal blij als ik een grote Apple-store vind, waar we natuurlijk ook even naar binnen gaan. Hier zien we de nieuwste superkleine iPod die in Nederland nog niet uit is en op de bovenverdieping wordt een lezing gehouden over het mixen van muziek op de computer. We blijven even staan aan het einde van Powell Street, dit is de plaats waar de kabeltrams op een draaiplatform van richting wisselen. Het is leuk om te zien hoe de bestuurders de trams vooruit duwen en een groepje van drie straatartiesten zorgt met hun leuke a capella nummers voor de juiste sfeer bij dit tafereeltje. We kopen een dagkaart voor morgen, die geldig is voor alle vormen van openbaar vervoer. Tegen een uur of zes vallen we weg bij 'Lori's', een typisch Amerikaanse diner uit de 50-er jaren. Het interieur is opgeleukt met een lichtblauwe Edsel met een etalagepop achter het stuur en een hond op het dak. Na een lekkere maaltijd en een kop koffie en thee na wandelen we weer terug naar het hotel, waar ik op t.v. naar een aflevering van C.S.I. New York kijkt, terwijl Marion dit reisverslag bijwerkt. Tegen twaalven gaan we slapen.

Woensdag 22 september: San Francisco

Na het ontbijt in de (ook veel te krappe) ontbijtzaal wandelen we naar Powell Street, niet ver van ons hotel. Hier nemen we plaats in een van de oude kabeltrams en stappen uit in het chaotische Chinatown. We wandelen langs een markt waar naast groente en fruit de vreemdste dingen verkocht worden, zoals voorverpakte vissen, insekten en zelfs gedroogde zeepaardjes. Het ene moment ruiken we een doordringende vislucht en een paar blokken verder komt ons een aroma van wierook tegemoet. Het is druk op straat en negen op de tien mensen hier is van Aziatische afkomst. Er wordt hier meer Chinees gesproken dan Engels, terwijl we toch echt in een Amerikaanse stad zijn. We doorkruisen een parkje voor een kerk waar een groep van zo'n 20 Chinese vrouwen ochtendgymnastiek aan het beoefenen zijn. De instructrice dreunt herhaaldelijk een riedeltje op, wat klinkt als 'cheng jong sam', door de rest van de groep steeds gevolgd door 'hai'. Even later bevinden we ons in North Beach, ook wel het 'Little Italy' van de stad genoemd. Hier vindt je pizzeria's en Italiaanse ijssalons. Grappig dat elke wijk zo z'n eigen cultuur heeft. Het absolute hoogtepunt van de stad is voor ons het gezellige Fisherman's Wharf, wat een eindje voorbij North Beach ligt. Als we Pier 39 naderen hoor ik vanuit de verte de zeeleeuwen al brullen, die hier in grote groepen liggen te zonnen op houten pontons in de baai. Het is een grappig gehoor en een nog grappiger gezicht. Ze liggen bovenop elkaar op 1 pontonnetje en duwen elkaar er langs alle kanten vanaf om het beste plekje te hebben, terwijl er nog tientallen lege pontons naast liggen. Het is een drukte van jewelste en samen met tientallen andere toeschouwers blijven we even staan om dit schouwspel in ons op te nemen.

Ook de zeemeeuwen zijn hier goed vertegenwoordigd; sommige vertoeven vlakbij de zeeleeuwen. Vanaf het einde van deze pier kunnen we de hele baai overzien; we zien het eilandje Alcatraz en in de verte de Golden Gate Bridge liggen. Het waait hier behoorlijk hard, maar het zonnetje schijnt dus de temperatuur is aangenaam. We kuieren op ons gemakje verder en vallen weg bij 'Wipe Out', een gezellig lunchcafe. Na een hamburger met frietjes kunnen we er weer tegen. Op Fisherman's Wharf kun je makkelijk een hele dag vertoeven; je vindt hier leuke winkeltjes, goede restaurants en gezellige terrasjes. We snuffelen even in wat winkeltjes, waaronder een leuke shop waar je allerlei Amerikaanse prullaria kan kopen. Ik vind er een mooie kentekenplaat van California van dit jaar en Marion wijst me op een plaat van Miami met het jaartal 2005 erop, het jaar dat wij daar geweest zijn. Ze kosten maar 7 dollar per stuk dus beide platen moeten mee; het begint nu een echte verzameling te worden. :-) Ik vraag aan de juffrouw achter de kassa of ze nog een kentekenplaat van Utah heeft, want die ontbreekt nu nog. Helaas heeft ze net de laatste verkocht. Helemaal blij met onze aankopen snuffelen we nog even rond in wat winkeltjes. Zo vinden we een zaak die handelt in ingelijste foto's met handtekeningen van bekende sterren. Ook zijn er allerlei andere gesigneerde items te bewonderen. Zo zien we een paillettentopje wat Marilyn Monroe ooit heeft gedragen, de gitaren van bekende artiesten als Carlos Santana, de mannen van U2 en Bon Jovi en gesigneerde honkballen van bekende Amerikaanse honkbal-legendes. Ook hangen er verschillende ingelijste filmposters aan de muur, voorzien van de handtekeningen van de hele cast. Dit is echt een winkel voor verzamelaars en het is leuk om er even rond te kijken. Het topstuk uit de collectie is een ingelijst document wat is ondertekend door George Washington, de eerste Amerikaanse president. Een jongeman achter de toonbank lijkt ons te kunnen verstaan als we ons hardop afvragen of dit allemaal wel echt is. De prijzen liegen er niet om; voor deze ingelijste handtekening met foto mag de liefhebber maar liefst 19.950 dollar neertellen. 'You wanna take George Washington home?' vraagt de jongeman met een knipoog. 'We will ship it for free, you know'. Mario lacht en antwoordt: 'I don't think there's enough credit on my card'. De jongen lacht en zegt dat het voor de medewerkers van de zaak een hoogtepunt was toen ze dit exemplaar konden bemachtigen en hij vertelt dat een team van geschiedkundigen en forensisch onderzoekers aan de hand van het papier en de inkt heeft bevestigd dat het hier om een echt document gaat, wat door George Washington himself is ondertekend. We geloven het meteen, maar laten Georgie toch maar mooi aan de muur hangen, tussen z'n andere bekende vriendjes.

Na even wat gewinkeld te hebben op Fisherman's Wharf, willen we toch nog een ander gedeelte van de stad zien en nadat ik in een winkeltje een ansichtkaart heb gezien waarop leuke gekleurde Victoriaanse huisjes staan, willen we die graag in het echt aanschouwen. Aan een jongedame die op straat kaartjes voor de hop on/off-bus verkoopt vraag ik hoe we daar moeten komen. We volgen haar advies op om de cable car naar 7th Street te nemen en van daaruit met buslijn 5 naar Alamo Square te rijden, waar deze huisjes staan. We lopen er een klein eindje de straat in om wat van de fraaie geveltjes te zien, maar het mooie rijtje met huizen wat we op de ansichtkaarten zagen kunnen we niet vinden. Waarschijnlijk zijn hier oude foto's voor gebruikt want inmiddels staan er hoge bomen voor alle huizen, die het zicht op de geveltjes grotendeels wegnemen. Toch zien we hier en daar wel wat van de leuke kleurige 'painted ladies', zoals deze huisjes liefkozend genoemd worden. Ik neem wat foto's en we stappen weer op de bus om vervolgens bij 7th Street weer de cable car te nemen. Dit keer stappen we uit bij Lombard Street, wat het kronkeligste straatje van de wereld genoemd wordt. Veel automobilisten zien het als een uitdaging om over deze straat te rijden die met z'n vele kronkeltjes steil naar beneden loopt. Zo ook de bestuurder van een felgele Camaro, tot mijn groot genoegen. De bochten liggen verscholen tussen groene perkjes met mooie bloeiende hortensia's. Wij lopen de trap af die naast deze straat ligt, met nog een aantal andere toeristen; het is er aardig druk. Vanuit Lombard Street wandelen we weer terug naar het begin van Fisherman's Wharf, die we helemaal uitlopen tot we weer bij Pier 39 zijn. We hebben inmiddels honger gekregen en nemen plaats in het Hardrock Cafe waar we genieten van een lekker diner. Weer buiten is het inmiddels aardig afgekoeld; de zon is bijna onder en er staat een harde wind. In een winkeltje aan de overkant scoort Marion nog een magneetje van San Francisco en daarna wandelen we terug naar het einde van de pier om de zonsondergang te zien. We knopen onze jas dicht en trotseren de koude wind om getuige te zijn van dit mooie plaatje. De lucht kleurt oranje en onder luid gebrul van de zeeleeuwen zien we de zon langzaam in zee zakken, met de Golden Gate Bridge op de achtergrond.

Op onze weg terug passeren we voor de tweede keer vandaag een tentje waar je Franse pannenkoeken kunt kopen. Niet die melige dikke plakken die je hier bijna overal 's ochtends bij je ontbijt kunt krijgen, maar lekkere dunne, zoals een pannenkoek behoort te zijn. Ik heb wel trek gekregen in een warm toetje, dus we schuiven aan en ik geniet van een heerlijke pannenkoek met boter, suiker en kaneel en een toefje slagroom. Dit is na de 'Bryce Pie' toch wel het allerlekkerste wat ik hier gegeten heb, dus tevreden eet ik mijn bordje leeg. Tenslotte gaan we nog wat drinken aan de bar van Wipe Out, waar we vanmiddag geluncht hebben. Ik ga voor een Stella Artois van de tap en Marion neemt een warme thee. Daarna geniet ze nog van een heerlijke pina-colada. Helemaal voldaan stappen we een uurtje of wat later weer op. Koud of niet; we kunnen het niet laten om voor een allerlaatste keer nog even naar de zeeleeuwen te lopen, om wat fotootjes te nemen van de haven die nu sfeervol verlicht is. Daarna wandelen we weer naar Taylor Street aan het begin van Fisherman's Wharf, waar we weer op de kabeltram wachten. Vanuit m'n ooghoek zie ik een winkeltje met nummerplaten. We scoren er op de valreep de nog ontbrekende plaat van Utah. Nu hebben we nummerplaten van alle vijf de Staten waar we samen zijn geweest. :-) Even later stappen we voor de laatste keer in een van de oude trammetjes, die ons weer een aantal blokken voor ons hotel afzet. Het laatste stukje te voet over de steile straten omhoog en omlaag valt ons zwaar; het is koud en we zijn moe. Ik had er niet op gerekend met een openbaar-vervoer-pas nog zoveel te lopen, maar intussen hebben we China Town, North Beach, een stuk van Alamo Street, Lombard Street en een aantal keer Fisherman's Wharf helemaal afgelopen. We zijn dan ook blij als we weer lekker op bed kunnen gaan liggen in ons veel te kleine hotelkamertje, lekker warm onder de dekens.

Donderdag 23 september 2010: vlucht terug vanuit San Francisco

Time flies when you're having fun. De drie weken in de States zijn omgevlogen en vandaag zullen we vanuit San Francisco weer naar huis vliegen. Na het ontbijt laten we onze Mustang weer voorrijden en tanken we hem voor de laatste keer vol. Het vliegveld is niet ver en het nabijgelegen kantoor van Hertz is makkelijk te vinden. Ik check voor de laatste keer de kilometerstand; we hebben in totaal maar liefst 4300 kilometer afgelegd. Met pijn in ons hart nemen we afscheid van 'onze' Mustang die inmiddels vertrouwd is gaan voelen en stappen we in de monorail die ons naar de international terminal op het vliegveld brengt. We eten kip met frietjes bij een grillrestaurant en ik werk voor een laatste keer dit reisverslag bij. We zien beiden op tegen de 10 uur durende vlucht, die deze keer echter een heel stuk prettiger verloopt dan de heenvlucht. We nemen plaats in de middelste rij met drie stoelen; ik zit in het midden. Naast me zit een kleine Chinese vrouw, die elke keer bijna met haar hoofd op mijn schouder in slaap sukkelt… Dit toestel is een stuk nieuwer dan dat van de heenvlucht, met meer beenruimte en interactieve televisieschermpjes in de stoelen waardoor je zelf kan bepalen wat je wil zien. Er is keuze uit meer dan 30 films die je kan pauzeren als er eten of drinken wordt geserveerd. Ook de maaltijd is dit keer naar Marion’s smaak; kip met rijst en boontjes. Ik ben er minder van gecharmeerd dus ik mag haar brownie hebben. Ook de Chinese vrouw naast me biedt me steeds alles aan wat zij zelf niet lust; ik mag ook haar brownie hebben. :-) In ruil daarvoor help ik haar met het interactieve besturingssysteem van haar tekevisieschermpje, maar ze lijkt het niet echt te snappen. We kijken beiden maar liefst 3 films. Als ik na nog een film eindelijk slaap krijg en achterover in m'n stoel zak om nog wat te slapen, gaan de lichten in het vliegtuig weer aan en wordt het ontbijt geserveerd. De tijd lijkt nu een heel stuk sneller voorbij te zijn gegaan dan op de heenweg, als we op vrijdag 24 september rond half twaalf 's ochtends weer landen op Schiphol. Het is fijn om weer thuis te komen, in een schoon en opgeruimd huis en twee blije katjes die ons tegemoet komen!

... to be continued... whenever we go back to the USA!! (dat was enige jaren later en toen hadden we een 6e generatie Mustang cabrio) ;-)

Groetjes,
Mario & Marion van Ginneken

Gebruikersavatar
keesie25
Berichten: 1358
Lid geworden op: vr 05 feb, 2010 14:50
Locatie: Noord Holland

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door keesie25 »

Nou, wederom heb ik genoten van je verhaal. Heel even dacht ik trouwens wie nou wat geschreven heeft omdat het soms Mario, dan weer Marion is, maar nu begrijp ik dat ze BEIDEN bestaan! Je verhaal riep bij mij de nodige herinneringen op. Ik zou er zo weer naar toe gaan voor een vakantie! Reuze bedankt!

cenobyte
Berichten: 38
Lid geworden op: ma 09 aug, 2010 07:18

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door cenobyte »

Klopt, ik heet Mario en mijn vrouw heet Marion :lol:

Gebruikersavatar
1970TwisterSpecial
Moderator
Berichten: 5314
Lid geworden op: wo 14 apr, 2004 21:33
Locatie: net ff buituh ut Westland
Contacteer:

Re: Reisverslag USA met een Mustang convertible (uit 2010!)

Bericht door 1970TwisterSpecial »

Heerlijk om te lezen.
Ik mis alleen nog deel 4 --> de foto om het te bewijzen :mrgreen:
grtz, Ronald
- 1970 Mach1 Twister Special
- 1979 Indianapolis Pace Car Special
- 1979 Indy Pace Car Go-Kart
- 2007 Saleen Parnelli Jones # 161
Organiser of Mustang Valley since 2009

Plaats reactie

Terug naar “Member's Koffiecorner”